Εκδήλωση για το νέο ρυθμιστικό

Στις 20/06/2011 διοργανώθηκε από το αυτοδιαχειριζόμενο στέκι αρχιτεκτονικής, μία εκδήλωση με θέμα το ερευνητικό που τρέχει αυτήν την περίοδο (και από το 2010) στη σχολή αρχιτεκτόνων, με τίτλο «Μεταλλασσόμενοι χαρακτήρες και πολιτικές στα κέντρα πόλης Αθήνα και Πειραιά». Το ερευνητικό αυτό, κομμάτι του ρυθμιστικού σχεδίου Αθήνας, έχει ανατεθεί από το υπουργείο στον καθηγητή της σχολής Παναγιώτη Τουρνικιώτη, καθώς και σε άλλους γνωστούς καθηγητές του ΕΜΠ και μια 10μελή ομάδα σπουδαστών του μεταπτυχιακού. Οι πρώτες προτάσεις που παρουσιάστηκαν, αφορούν σε έναν ευρύτερο «εξευγενισμό» του κέντρου της Αθήνας, με ανάδειξη του δημόσιου χώρου και του πρασίνου, πεζοδρομήσεις, επανασχεδιασμό πλατειών κ.τ.λ. Μακροπρόθεσμος στόχος: η επιστροφή της κατοικίας στο κέντρο.(!)

11_06_20-cf8c_cead___ceaf_-cf8c_cf8c___cf8d___-petrolΟ τίτλος της εισήγησης που μοιράστηκε στην εκδήλωση ήταν «Επιστημονικές απαντήσεις για το κέντρο της Αθήνας;». Ο τίτλος αυτός δείχνει κατ’ ευθείαν προς την κυριότερη ιδεολογική λειτουργία αυτού του πρωτόλειου ακόμα έργου, όπως αυτό μοστράρεται: προσεγμένες –έγκυρες –\ επιστημονικές, δηλαδή αντικειμενικές μελέτες και παρατηρήσεις από εκλεπτυσμένους ανθρώπους των γραμμάτων πάνω στο μακροχρόνιο πρόβλημα του κέντρου. Ένα θέμα, που αποτελεί το κατ’ εξοχήν πεδίο ανάδυσης της ρατσιστικής μπόχας αυτής της κοινωνίας σε κάθε δημόσια συζήτηση. Ένα θέμα που όχι μόνο δε χωράει καμία αντικειμενικότητα, αλλά που κάθε άποψη πάνω σε αυτό αποτελεί επιλογή θέσης μέσα σε έναν καθημερινό πραγματικό πόλεμο. Όπως και παντού, έτσι και εδώ, οι απόψεις και οι ιδέες είναι ζήτημα θέσης, σκοπιάς, συνείδησης και σχέσεων. Το βάρος λοιπόν της ανάλυσης, αξίζει να δοθεί πέρα απ’ όλα τα άλλα, στην ιδεολογική αυτή χρησιμότητα των βασικών παρατηρήσεων του πρότζεκτ και όχι στις (ούτως η άλλως αμφίβολης υλοποίησης) συγκεκριμένες προτάσεις του.

Στην κουβέντα που ακολούθησε, ένα από τα θέματα που συζητήθηκαν εκτενώς αφορούσε τα υποκείμενα που εμπλέκονται στο ερευνητικό και κύρια τους απόφοιτους και μεταπτυχιακούς που απαρτίζουν τη 12μελή ομάδα μελέτης. Η παρουσία ορισμένων από τους τελευταίους στην εκδήλωση και η αντιπαράθεση σε αυτούς και σε αρκετούς παραβρισκόμενους, έδωσε τη δυνατότητα μιας ευρύτερης κουβέντας πάνω στο χαρακτήρα και τις συνέπειες τέτοιων πρότζεκτ (συχνά απαρατήρητων από τους προπτυχιακούς) μέσα στις σχολές, καθώς και στον τρόπο με τον οποίο οι φοιτητές, βλέπουν τον εαυτό τους μέσα στο ίδρυμα.

Όσο περνάει ο καιρός, το πανεπιστήμιο βυθίζεται στην παρακμή, ενώ η κατάσταση στην αγορά εργασίας το μετατρέπει όλο και περισσότερο σε πάρκινγκ ανέργων. Μέσα σε αυτήν την κατάσταση της εκπαιδευτικής κρίσης, η έξαρση του ανταγωνισμού και του ατομισμού αποτελεί μια συνεχή πραγματικότητα, όσο τα προϊόντα της κρίσης αυτής αντιλαμβάνονται τη ματαιοδοξία τους ως τελευταία σανίδα σωτηρίας. Και εδώ βρίσκονται τα πραγματικά ζητήματα που θα έπρεπε να μπαίνουν από κάθε ανταγωνιστικό υποκείμενο μέσα στα πανεπιστήμια. Ζητήματα που βρίσκονται μακριά από τα νομοσχέδια και την απ’ έξω διαχείριση της κρίσης και κοντά στη μίζερη πραγματικότητα των σχολών: Τι σημαίνει η διαρκής αναζήτηση καβάτζας και ο ελιγμός μέσα στις σχολές με ορίζοντα το καλύτερο βιογραφικό (καλύτερο από του διπλανού φυσικά);Τι σημαίνει η τσάμπα δουλειά για τον καθηγητή; Τι σημαίνει η δουλεία για λογαριασμό του κράτους ασφαλείας και των εργολάβων σε μια τόσο αιματοβαμμένη ιστορία (είτε αυτός που την κάνει το έχει στο νου του είτε όχι) όσο η διαχείριση των πληθυσμών του Αθηναϊκού κέντρου; Θέματα σαν και αυτά, που από καιρό τώρα ανοίγονται και προβάλλονται από συντρόφους διαφόρων εγχειρημάτων, κατάφεραν να συζητηθούν δημόσια πάνω σε μία πραγματική, υλική βάση. Και οφείλουν να συνεχίζουν να ανοίγονται. Γιατί όποιος θέλει να πολεμήσει για λογαριασμό του ανταγωνισμού μέσα στο ζοφερό κλίμα των ιδρυμάτων, πρέπει πρώτα να οριοθετήσει τον τόπο που θα σταθεί αλλά και τα υποκείμενα με τα οποία θα αξίζει να βρίσκεται δίπλα ή να αντιπαραταχθεί.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *