Μια γεύση γι’ αρχή

Στις 12 του Οκτώβρη ξαφνικά(!) έκλεισαν τα ΤΕΙ Αθήνας για λόγους υπό-χρηματοδότησης. Για την ακρίβεια του πράγματος, με το που τελείωσαν οι φοιτητικές καταλήψεις και έγινε η εξεταστική, η λογική συνέχεια θα ήταν να ανοίξει η σχολή και να ξεκινήσουν τα μαθήματα. Παρόλαυτά, ανακοινώνει το συμβούλιο των ΤΕΙ πως η σχολή δεν θ’ ανοίξει γιατί – για φαντάσου – δεν έχουν λεφτά. Έκαναν δηλαδή αυτό που κοινώς λέμε lock out.

Δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα αν μιλούσαμε για έναν κύκλο εργατών που αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους σαν κομμάτι της εργατικής τάξης και την υπερασπίζονταν πιέζοντας τα αφεντικά τους με τον καλύτερο τρόπο που μας έχει διδάξει ως τώρα η ιστορία, το σαμποτάζ και την απεργία. Στην προκειμένη όμως μιλάμε για πανεπιστημιακούς και για πανεπιστήμια. Δηλαδή για έναν αρκετά βρώμικο κλάδο, ίσως με ελάχιστες εξαιρέσεις, που ανεβαίνεις μόνο αν έχεις σκοπό να πατήσεις επί πτωμάτων. Συνεπώς σίγουρα δεν μιλάμε για ταξική συνείδηση. Αντ’ αυτού αναφερόμαστε σε τύπους που προσπαθούν απλά να σώσουν το τομάρι τους. Έκλεισαν λοιπόν την σχολή, χωρίς φυσικά να επιτρέπεται είσοδος σε κανέναν, απλά για να σώσουν το μαγαζάκι τους και να μην χάσουν τα όμορφα λεφτάκια τους.

Το κωμικοτραγικό βέβαια της όλης κατάστασης είναι ότι οι καθηγητές θεώρησαν πως με αυτόν τον τρόπο θα «πιέσουν». Προφανώς, δεν είχαν καταλάβει πως εδώ και καιρό τα πανεπιστήμια αποτελούν απλά έναν προβληματικό τομέα για το κράτος που προσπαθεί να τον ξεφορτωθεί, φορτώνοντας τον στους ιδιώτες. Έτσι, αφού συνειδητοποίησαν πως δεν ίδρωσε κανένα αυτί, μετά από μια βδομάδα τα ΤΕΙ απλά επέστρεψαν στην καθιερωμένη λειτουργία τους. Και για λεφτά, κανένας παραπάνω λόγος πέρα από τα συνηθισμένα. Αυτή η κίνηση βέβαια, το κλείσιμο της σχολής, θα μπορούσε να είναι και μια πολύ καλή πάσα προς την ιδιωτικοποίηση, μιας και πια κανένας δεν προσπαθεί να κρύψει το ότι η τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι άχρηστη και «μπάζει» από παντού.

Τα ΤΕΙ Αθήνας ήταν μόνο η αρχή αλλά και μια καλή εικόνα για το τι θα ακολουθήσει και στα υπόλοιπα εκπαιδευτικά ιδρύματα. Αν και το οριστικό κλείσιμο τους είναι εικόνα από το μακρινό για την ώρα μέλλον, μιας και γύρω τους έχει στηθεί ένας ολόκληρος κύκλος επιχειρήσεων – που δεν μπορούν έτσι απλά να «κλείσουν». Οπότε για την ώρα οι καφετέριες και οι σουβλακερί σώζουν το εκπαιδευτικό μας σύστημα.

Άντε, στην υγειά μας!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>