Facebook: Η νέα παράταξη στις σχολές

Ο μεταμοντέρνος εναλλακτισμός των αγανακτισμένων φοιτητών, που εκτονώθηκε στην αμεσοδημοκρατική διεκδίκηση των δικαιωμάτων για μάθημα και για ελευθερία λόγου, τρόμαξε τους παρατηρητές, καθώς ήταν μια χοντροκομμένη μεταφορά του φέησμπουκ και του τουίτερ στις πλατείες και τις συνελεύσεις.

Φοιτητές ξεκίνησαν “κίνημα αντικατάληψης” μέσω facebook. Φτιάξαν το αντίστοιχο γκρουπ, κάνανε invite τους φίλους τους, οι φίλοι τους έκαναν like στη σελίδα και να τες οι χιλιάδες υπογραφές ενάντια στην κατάληψη. «Είναι δικαίωμά μας να διεκδικούμε την παιδεία μας. Διεκδικούμε μαθήματα και ανοιχτά πανεπιστήμια και το δικαιούμαστε στη δημοκρατία που ζούμε». Και όχι, κάποιοι από αυτούς μάλιστα δεν διαφωνούσαν με τα αιτήματα των καταλήψεων, απλά, πώς να το κάνουμε ρε παιδιά, πρέπει να κάνουμε και μάθημα για να μπορούμε να μιλάμε για ποιότητα σπουδών. Σωστά; Έτσι ακούγεται.

Η επιστράτευση κόσμου μέσω του facebook έκανε την όποια συλλογική ενέργεια να φαίνεται τόσο απλή όσο ένα «like». Τα υποκείμενα που άνοιξαν το γκρουπ ήξεραν ότι θα μαζέψουν χιλιάδες υπογραφές. Επειδή τέτοια είναι η λογική του facebook. Και επειδή σε τέτοια έχουνε συνηθίσει (αντίστοιχες συλλογές υπογραφών σε γκρουπ «όχι στην κακοποίηση ανηλίκων», που ένα like μπαίνει χωρίς δεύτερη σκέψη). Από το κλικ, όμως, σε μια πρόταση που μόνο σωστή μπορεί να ακουστεί («Έχω το αναφαίρετο δικαίωμα να κάνω μάθημα»), μεσολαβεί ένας ωκεανός βημάτων μέχρι να μπορούμε να μιλάμε για κίνημα.

>Έχουμε και πρόσφατο παράδειγμα. Το ότι στο σύνταγμα κατέβηκαν μισό εκατομμύριο ατομικότητες δεν σήμαινε ποτέ ότι όλα αυτά τα εγώ θα γίνονταν ένα κάτω από μια μούντζα που, στο κάτω κάτω, όλους θα τους εξέφραζε. Ουδέποτε θα ήταν έμπρακτη αμεσοδημοκρατία το γεγονός ότι ο καθένας μπορούσε να πει τη γνώμη του (επιτέλους) ελεύθερα, σε μια λάιβ μεταφορά του twitter στα σκαλιά του συντάγματος.

Η εμπιστοσύνη, η συνεργασία, οι κοινές αποφάσεις και οι συλλογικές διαδικασίες δεν είναι το φυσικό αποτέλεσμα μίας κοινώς αποδεκτής θέσης. Όλα αυτά θέλουν επαφή, κουβέντες, κοινά ρίσκα και κοινούς κόπους. Όλα αυτά θέλουν χρόνο πραγματικό, σκέψη και έχουν κόστος. Κόστος και ρίσκα που δεν περιλαμβάνει ένα ποστ σε ένα φόρουμ, ένα like σε ένα γκρουπ, ακόμα και εκατό tweets για το ίδιο θέμα, ακόμα και μία ώρα chat με όποιον έχει γνώμη. Η μεταφορά στην πραγματική ζωή των όσων αποφασίστηκαν μέσω ίντερνετ μας τρόμαξε, όχι επειδή ήταν τρομαχτικά τα όσα αποφασίστηκαν. Αλλά επειδή η αλλαγή μέσου έγινε χωρίς να αλλάξουν οι συνήθειες που πάνε πακέτο με το διαδίκτυο. Κι επειδή κάποιοι πίστεψαν ότι η όποια απόφαση μέσω ίντερνετ μπορεί να έχει καθολική ισχύ, και το ίντερνετ από μόνο του να είναι το νέο μέσο της δημοκρατίας και της ελευθερίας της έκφρασης, μιας και υπάρχει σε κάθε φοιτητόσπιτο.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>