Ο εχθρός μας είναι εδώ (ή πόσο απέχουν τα σύνορα του Έβρου από τα εργαστήρια της Πολυτεχνειούπολης)

fraxtis-evros01

Σίγουρα κάτι θα έχετε ακούσει για τα σύνορα του Έβρου το τελευταίο χρόνο. Υπάρχει “πρόβλημα”, λέει η κυρίαρχη αφήγηση, γιατί οι περισσότεροι “λαθρομετανάστες που μας απειλούν” περνούν από εκείνα τα ανατολικά σύνορα του ελληνικού κράτους, διασχίζοντας το ποτάμι κατά εκατοντάδες κάθε μέρα. Πέρα όμως από την φυσική παρουσία του στρατού, της αστυνομίας και (πρόσφατα) της ευρωπαϊκής συνοριοφυλακής (του FRONTEX) για την φύλαξη τους και την βίαιη αναχαίτιση των μεταναστών με όλα τα μέσα, προγραμματίζεται (και οδεύει προς ολοκλήρωση) η κατασκευή ενός φράχτη αποτροπής στο χερσαίο τμήμα των συνόρων μήκους 10,3 χλμ. Πλάι σε αυτόν θα στηθεί και ένα σύμπλεγμα θερμικών καμερών, με αποτέλεσμα ένα αυτοματοποιημένο σύστημα επιτήρησης των συνόρων με όλα τα σύγχρονα μέσα. Μάλλον μπορείτε να μαντέψετε τι θα ανιχνεύει, πότε θα προειδοποιεί και ποιοι θα αναλαμβάνουν δράση. Μπορούν όμως οι στρατόμπατσοι να κατασκευάσουν αυτό το σύστημα επιτήρησης ή μήπως κάποιοι πιο ειδικοί θα πρέπει να αναλάβουν αυτή την “καθαρή δουλειά”; Ποιοι καλούνται λοιπόν να συμπράξουν σε αυτές τις δολοφονικές επιχειρήσεις στα σύνορα με τις επιστημονικές γνώσεις τους και με ποιο τρόπο;

Η αντιμεταναστευτική πολιτική του ελληνικού κράτους και το δεύτερο μέτωπο του πολέμου στα σύνορα του έβρου

Λίγα λόγια πρώτα για το τι συμβαίνει στα σύνορα, αν και έχουν ειπωθεί και αλλού 1 πιο αναλυτικά. Η αντιμεταναστευτική πολιτική αυτού του κράτους τείνει στην ολοένα και μεγαλύτερη στρατιωτικοποιημένη διαχείριση των μεταναστών που καταλήγουν, μετά από μια μεγάλη πορεία θανάτου, στα πρώτα ευρωπαϊκά σύνορα, τα ελληνικά. Και τι έχουν αποφασίσει τα ευρωπαϊκά κράτη; Ότι η Ευρώπη-φρούριο πρέπει να συνεχίσει το έργο που έχουν ξεκινήσει στις πατρίδες των μεταναστών οι ευρωπαϊκοί στρατοί, μεταξύ των οποίων και ο ελληνικός. Η μεσόγειος έχει μετατραπεί σε μια μεγάλη τάφρο και τα χερσαία σύνορα (σε Ελλάδα και Ισπανία) σε τείχη, όπου οι στρατιώτες και οι αστυνομικοί, έχοντας στα χέρια τους τα πιο σύγχρονα μέσα, έχουν νομιμοποιηθεί σχεδόν για τα πάντα. Σωστά έχει ονομαστεί όλο αυτό σαν δεύτερο μέτωπο των εξελισσομένων επεμβάσεων των δυτικών κρατών στην νοτιοανατολική Ασία και όχι μόνο. Αυτό το δεύτερο μέτωπο που περιγράφουμε, στην Ελλάδα αφορά τον Έβρο και τα νησιά του Αιγαίου. Και εκεί ακριβώς στήνονται καθημερινά οι στρατιωτικοί – αστυνομικοί μηχανισμοί, μαζί με τον Frontex, και “επαναπροωθούν”, δολοφονούν δηλαδή, με κάθε μέσο που διαθέτουν.

Μιλώντας βέβαια για την Ελλάδα, δεν αναφερόμαστε απλώς σε ένα κράτος. Αναφερόμαστε σε ένα κοινωνικό σχηματισμό. Πράγματι, αυτός ο εξελισσόμενος πόλεμος, με ολοένα και μεγαλύτερη ένταση και με περισσότερα μέσα και πόρους εναντίον των μεταναστών, απαιτεί να συστρατευθεί υπέρ του το σύνολο της κοινωνίας. Και με αυτό εννοούμε, πρώτον, ότι το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας πρέπει να καταλάβει τον μετανάστη εργάτη, που εισέρχεται από τα ανατολικά σύνορα, ως ‘εθνική απειλή’, ως φορέα δυστυχίας και αρρώστιας που πρέπει να αναχαιτιστεί. Δεύτερον, ότι, λόγο αυτού, πρέπει να νομιμοποιηθεί έως και ο πιο βίαιος μηχανισμός που διαθέτει το κράτος, ο στρατός, για το σκοπό της αναχαίτισης, προφανώς με στρατιωτικούς όρους. Τρίτον, και σημαντικότερο, ότι θεσμοί, πολίτες και άλλοι “πολιτικοί” φορείς (ΜΚΟ, υπηρεσίες περίθαλψης υπουργείου υγείας κ.α) να πρέπει αυτονόητα να συμπράξουν και να δουλέψουν υπέρ των σχεδίων που έχουν εκπονήσει οι στρατιωτικοί – αστυνομικοί μηχανισμοί για αυτόν τον εξελισσόμενο πόλεμο.

Ανακεφαλαιώνοντας όσα αναφέραμε, το δεύτερο αυτό πολεμικό μέτωπο στα σύνορα του ελληνικού κράτους δεν είναι μόνο μια στρατιωτική επιχείρηση, αλλά μια κοινωνική σχέση. Σχέση στην οποία εμπλέκεται δηλαδή η κοινωνία, ακόμα και τα “πολιτικά” – μη στρατιωτικά τμήματα της, με ποικίλους και αντιφατικούς τρόπους. Από την αναπαραγωγή της κυρίαρχης πολεμικής ιδεολογίας μέχρι τη συστράτευση στην πολεμική μηχανή, με διαφόρους καινοτόμους τρόπους, ανθρώπων, κοινωνικών ομάδων και θεσμών, αλλά και, εν δυνάμει βεβαία, την (μειοψηφική) άρνηση αυτής της στρατιωτικής σχέσης.

Υποσημείωση : η στρατιωτικοποίηση της έρευνας των (δημοσίων) πανεπιστημίων

Κοιτώντας τις προεκτάσεις αυτού του ζητήματος στο τομέα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, θα αναφερθούμε πρώτα σε κάτι γενικό, που έχει αναλυθεί από συντρόφους στο παρελθόν. Η σύντομη έρευνα, που έγινε με πρωτοβουλία της ‘συνέλευσης ενάντια στην ειρήνη’ τον Ιούνιο του 2007, δεν αφήνει καμία αμφιβολία: η στρατιωτικοποίηση του ρετιρέ της εκπαίδευσης, των ερευνητικών και των ‘μεταπτυχιακών’, είναι προχωρημένη. Στην Ελλάδα, όπως και στον αναπτυγμένο καπιταλισμό, τα πιο καλά χρηματοδοτούμενα προγράμματα ερευνών μέσα και γύρω από τα δημόσια πανεπιστήμια και οι πιο ελπιδοφόρες καριέρες χτίζονται στη στοργική αγκαλιά του στρατιωτικού συμπλέγματος.

Πρόκειται για μια σχέση που έχει αναπτυχθεί σε βάθος χρόνου και έχει ως φορείς τους καθηγητές, τους μηχανισμούς του στρατού και της αστυνομίας και τους διαφόρους ατζέντηδες της ‘ασφάλειας’. Οι δυο τελευταίοι έχουν αποδειχθεί βασικοί χρηματοδότες και οργανωτές της αναβαθμισμένης πνευματικής εργασίας σε κάθε τομέα γνώσης, και διαρκώς διαθέσιμοι αποδέκτες των πορισμάτων της οποιασδήποτε έρευνας. Η περαιτέρω στρατιωτικοποίηση των ερευνών και η συγκέντρωση των αποτελεσμάτων τους είναι το επιθυμητό γι’ αυτούς αποτέλεσμα και αυτό επιτυγχάνεται μέσω και των (απεριορίστων) χρηματικών πόρων που διαθέτουν. Η ροή των χρημάτων προς τα ερευνητικά πανεπιστημιακά ινστιτούτα, τα διάφορα think tank και τις χιλιάδες κρατικές επιτροπές δείχνουν πώς επιβάλλεται η αναδιάταξη των περιεχόμενων και των σκοπών της κάθε έρευνας σε όλα τα γνωστικά πεδία. Αυτό είναι μια γενική, επιβεβαιωμένη, τάση στα αναπτυγμένα δυτικά κράτη.

Η ευκαιρία της εμπλοκής στον πόλεμο του ελληνικού κράτους…

Μπροστά σε αυτήν την ‘ευκαιρία’ για δουλειές που ανοίγει η στρατιωτική διαχείριση των μεταναστευτικών ροών από τα ελληνικά ανατολικά σύνορα, οι καθηγητές των πανεπιστημίων που είναι κοντά σε αυτούς τους μηχανισμούς θα παρέμεναν αδιάφοροι ή εχθρικοί;
Τα ινστιτούτα, οι εταιρείες μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα (αλίμονο!), που έχουν στηθεί γύρω από τα πανεπιστήμια, θα έμεναν αμέτοχα μπροστά στη δυνατότητα να φανούν χρήσιμα στην πατρίδα τους σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς;

Προφανώς το αντίθετο συνέβη.Πόσοι άραγε κονταροχτυπήθηκαν για να αρπάξουν την ευκαιρία να αναλάβουν μέρος στο έργο κατασκευής του φράχτη στον Έβρο για την ‘παρεμπόδιση εισόδου στη χώρα των λαθρομεταναστών’ και ‘της επιτήρησης των συνόρων’;Όσοι πιο πολλοί μπορούσαν φυσικά.

Έτσι, όταν στις 6/9/11, ο υπουργός δημόσιας τάξεως ανακοίνωνε στο υπουργικό συμβούλιο το ολοκληρωμένο πρόγραμμα διαχείρισης των συνόρων για την αντιμετώπιση της ‘παράνομης μετανάστευσης’, είχε κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι της ιδεολογίας για την στρατιωτική διαχείριση των μεταναστών και τον σχεδιασμό των διαδικασιών και των φορέων που θα την έφεραν σε πέρας. Μεταξύ άλλων, έλεγε ο υπουργός: “Πέραν από την κατασκευή του φράχτη στο χερσαίο τμήμα των ελληνοτουρκικών συνόρων μήκους 10,3 χλμ, θα γίνει και εγκατάσταση συστήματος αυτοματοποιημένης επιτήρησης των συνόρων με χρήση θερμικών καμερών… και το έργο υλοποιείται σε συνεργασία με το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Έχει σημασία που ο υπουργός επικαλείται το συγκεκριμένο ίδρυμα σαν αυτό που θα διασφαλίσει την ποιότητα του έργου, ανταποκρινόμενο στις απαιτήσεις των φοβισμένων υπηκόων, που απαιτούν τη μεγαλύτερη δυνατή αποτελεσματικότητα. Οι πελάτες ζητούν ασφάλεια και έχουν τις μέγιστες απαιτήσεις από το κράτος. Και έτσι τελικά, κουρδίζουν και αυτοί την πολεμική μηχανή, έχοντας γίνει ήδη μέρος της σχέσης που την στηρίζει.

…και ο τρόπος που αυτός επιτεύχθηκε από τα πανεπιστημιακά ινστιτούτα.

Φυσικά, πριν την ανακοίνωση, η μεθόδευση της δουλειάς, που τελικά κάποιος πρέπει να κάνει, είχε ξεκινήσει. Στις 29/04/2011, ανακοινώνεται η επίσημη διακήρυξη του διεθνούς ανοικτού διαγωνισμού ‘Για την προμήθεια, εγκατάσταση και παράδοση σε λειτουργική κατάσταση ηλεκτρονικού εξοπλισμού επιτήρησης στο πλαίσιο σύμβασης παροχής υπηρεσιών προς 3ο μέρος (εννοεί το υπουργείο δημόσιας τάξης)’ από το ΕΠΙΣΕΥ-ΕΜΠ με προϋπολογισμό 600.000 ευρώ. Το Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Συστημάτων Επικοινωνίας και Υπολογιστών του ΕΜΠ είναι ένα από τα πολλά ερευνητικά πανεπιστημιακά ινστιτούτα του ιδρύματος. Είναι ένα ΝΠΙΔ, κοινωφελούς (αν μη τι άλλο) ενδιαφέροντος και είναι συνδεδεμένο με το τμήμα των ηλεκτρολόγων μηχανικών και μηχανικών υπολογιστών (ναι, αυτό που θέλει πολλά μόρια για να μπεις..) και του εργαστηρίου Εικόνων και Συστημάτων Πολυμέσων.

Ο ερευνητής, λοιπόν, Φοίβος Μυλωνάς , υπό την επίβλεψη του καθηγητή Στέφανου Κόλλια, ανέλαβε να βγάλει τις τεχνικές προδιαγραφές, να ορίσει τους όρους και το χρονοδιάγραμμα υλοποίησης του έργου. Ο καθηγητής θα έχει ρίξει ήδη τα γνωστά του τηλέφωνα στο υπουργείο, στους στρατόμπατσους για τις συνεννοήσεις και στις εταιρείες που θα ενδιαφερθούν καταθέτοντας προσφορές. Ο ερευνητής συζητάει τα προβλήματα που μπορεί να προκύψουν αν οι κάμερες δεν εγκατασταθούν σωστά, αν δεν θα βρίσκουν αυτούς τους εγκληματίες έγκαιρα, αυτούς που ‘μας’ απειλούν, με τους υπόλοιπους μεταπτυχιακούς ή ακόμα και με κοντινούς τους προπτυχιακούς που έχουν αναλάβει καμιά εργασία στο εργαστήριο του κυρίου καθηγητή. Σχεδόν όλοι αυτοί αμείβονται (οι προπτυχιακοί μόνο αρκούνται στα όνειρα μελλοντικής ανέλιξης) από το υπουργείο για τις υπηρεσίες τους και το γνωρίζουν. Αν και διαμορφώνουν αυτήν την πολεμική πραγματικότητα γύρω τους, αρνούνται επίμονα, όχι να συμμετάσχουν αλλά να συνειδητοποιήσουν ότι είναι μέρος κάποιου πολέμου που τους αφορά.

Ακόμα και όποιοι από αυτούς – τους ερευνητές, τους μεταπτυχιακούς, τους προπτυχιακούς – βρέθηκαν εκεί στα σύνορα για να ‘αξιολογήσουν την απρόσκοπτη ορθή λειτουργία’ από την 1η Νοεμβρίου ως την 1η Δεκεμβρίου, παρά τους δεκάδες πνιγμούς και θανάτους, που ποτέ δεν θα μάθουμε στα αλήθεια το εύρος τους μιας και τα ποτάμια παρασέρνουν και ξεβράζουν τα πτώματα πάντα πολύ μακριά μας, δεν είδαν, δεν άκουσαν και απλά έκαναν την δουλειά τους. Οι ζωές των μεταναστών εργατών στο μικροσκόπιο του επιστήμονα πριν το σκόπευτρο του στρατόμπατσου.

Επιπλέον των όσων αναφέρουμε, αλλά χωρίς να επεκταθούμε τόσο, είναι ότι, την Τρίτη 10 Ιανουαρίου, ο ίδιος ο υπουργός, μαζί με αρκετούς αξιωματικούς της αστυνομίας και του λιμενικού, παρουσίασε τη μελέτη που έκανε το Κέντρο Μελετών Ασφάλειας, επίσημο think tank του υπουργείου δημοσίας τάξης, για τη λειτουργία του Εθνικού Συντονιστικού Κέντρου Επιτήρησης και Ελέγχου Συνόρων, με συνολική χρηματοδότηση 250 εκ. ευρώ. Και μαντέψτε ποιος είναι ο πρόεδρος του ΚΕΜΕΑ. Ο Μιχάλης Τσινισιζέλης, καθηγητής του ΕΚΠΑ και Κοσμήτορας της Νομικής σχολής, του οποίου η συνεισφορά στην εκδίωξη των 300 μεταναστών εργατών απεργών πείνας από τη νομική, στις 27/1/11, ήταν κάτι παραπάνω από ανεκτίμητη. Και με βάση τις συχνές συναναστροφές του, θα έγινε και πολύ εύκολα, σε συνεννόηση με τους υποστρατήγους που μοιράζονται μαζί του τις θέσεις στο ΚΕΜΕΑ εκεί στη Κατεχάκη. What a beautiful world, δε συμφωνείτε;

Προς τα πού φυσάει ο άνεμος το φθινόπωρο; (νομίζω ότι είδα τα φύλλα να πηγαίνουν προς τα κει!)

Τώρα αν σας πάει στο νου ότι, στις 6/9, ταυτόχρονα με τις πρώτες δηλώσεις του Παπουτσή, είχε ξεκινήσει ήδη το νέο επεισόδιο του ‘ένδοξου’ φοιτητικού κινήματος προς τη σύγκρουση με το υπουργείο παιδείας για τη ‘μεταρρύθμιση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης’, και επομένως ότι θα ήταν μια χρυσή ευκαιρία αντιπαράθεσης του και με τις προεκτάσεις της πολεμικής μηχανής στα μετόπισθεν, ξανασκεφτείτε το καλά. Δεν υπήρξε καμία απολύτως στόχευση από τους καταληψίες ενάντια στις διαδικασίες και τους θεσμούς του πανεπιστημίου που, όπως αναφέραμε παραπάνω, έχουν εμπλακεί στους σκοπούς του υπουργείου δημόσιας τάξης. Η προοπτικές θα μπορούσε να είναι είτε να ανακοπούν προσωρινά είτε τουλάχιστον να συζητηθούν εκτενώς οι παράμετροι που αφορούν τις έρευνες που γίνονται στις σχολές και πως εμπλέκονται σε αυτές καθηγητές και φοιτητές, αλλά, απ’ όσο γνωρίζουμε, πέρασαν όλα αυτά, για άλλη μια φορά, παντελώς απαρατήρητα. Έτσι, η ρητορική υπέρ της σωτηρίας του δημόσιου πανεπιστημίου, απ’ το στόμα όλων των φορέων του ενωμένων σαν μια γροθιά, λειτούργησε μια χαρά υπέρ και της απόκρυψης των δουλειών που κάνουν οι καθηγητές του μέσα σε αυτό, πλέον ανενόχλητοι, αφού κι αυτοί τάχθηκαν κατά των αλλαγών του νόμου. Και αυτό το τελευταίο μας αφορά όλους, γιατί ο εχθρός είναι και μέσα στο πανεπιστήμια, στις διπλανές πόρτες από τα αμφιθέατρα και στα διπλανά έδρανα, και φυσικά μέσα στο άσυλο, ας μην ξεχνιόμαστε.

Σημειώσεις:

  1. στην εκδήλωση στις 4/4 που διοργάνωσε το antifa community με θέμα την αντιμεταναστευτική πολιτική του ελληνικού κράτους, αναλύθηκε και συζητήθηκε εκτενώς η περαιτέρω διαχείρηση του δεύτερου κύματος μεταναστών από τις εμπόλεμες ζώνες του πλανήτη.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>