Παρελάσεις

Στην παρέλαση της 25ης μαρτίου, βγήκε στους δρόμους, για άλλη μια φορά, ο πατριωτικός οχετός. Σε ολόκληρη τη χώρα ακουγόντουσαν τα γνωστά δεξιά-ατομικίστικα-μικροαστικά συνθήματα απο λογής λογής νοικοκυραίους, αριστερούς πατριώτες και φασίστες, περί του μνημονίου, των πολιτικών κλπ, οι οποίοι αυτή τη φορά σε διάφορες περιοχές έκαναν και επεισόδια (στημένα; Ποιός ξέρει;).

Δε γουστάρουμε τις παρελάσεις. Είναι μια εθνικιστική γιορτή, που γίνεται για να μας υπενθυμίζει ότι οι σημαίες είναι ποτισμένες με αίμα και σκατά.

Συνεπώς, γουστάρουμε να γιουχάρονται. Αυτό, όμως, που έγινε αυτή την 25η μαρτίου δεν ήταν καθόλου αυτό για το οποίο μιλάμε. Ήταν μια διαφορετική εκδοχή των διαδηλώσεων της πλατείας συντάγματος. Και δεν μας ψήνει. Γιατί τέτοια γεγονότα είναι βαθιά ακρο-δεξιά, τόσο βαθιά όσο και ο σκατένιος θεσμός των παρελάσεων. Και είναι τέτοια γιατί η διαδικασία απο την οποία βγαίνουν τέτοιες ενέργειες και τέτοιες αντιλήψεις (περι των πολιτικών και του ποσο λαμόγια είναι, περι των ξένων κρατών που υποδουλώνουν την ελλαδίτσα μας κλπ) είναι η αναπαραγωγή του αποπροσανατολισμού, της βλακείας και της σαπίλας που παράγουν κάθε λογής δημαγωγοί, κόμματα και media, με γνώμονα το (μικροαστικότατο) «πάση-θυσία- να-σωθώ-εγώ-και-το-μαγαζί –μου-και-το-σπίτι-μου».

Όσα έγιναν στην παρέλαση της 25ης μαρτίου δεν είναι επαναστατικά. Είναι δεξιά και μας δείχνουν για ακόμη μια φορά πως, όταν οι μικροαστοί σηκώνονται απο τον καναπέ, δεν είναι για καλό. Και γιατί, αν κάποιοι σηκώνουν το χέρι στην παρέλαση για να μουτζώσουν τους πολιτικούς, είναι οι ίδιοι που μετά την παρέλαση να το σηκώνουν πάνω σε άλλους.