Editorial, Τεύχος 5

Πήξαμε…

11954387511887014124johnny_automatic_fly.svg.medΕίναι πολλοί αυτοί που πιστεύουν ότι το σακατεμένο παιδί του ανεπτυγμένου καπιταλισμού, η κοινοβουλευτική δημοκρατία, περνάει κρίση. Και τεκμηριώνουν μάλιστα την αποψάρα τους χρησιμοποιώντας τα αποτελέσματα του πρώτου εκλογικού γύρου. Πώς όμως αυτά τα αποτελέσματα σχετίζονται λογικά με το συγκεκριμένο αίτιο, είναι κάτι δύσκολα αντιληπτό για την τετράγωνη λογική. Εξηγούμαστε. Υπάρχει σίγουρα μια κρίση “εκπροσώπησης”, μια κρίση των κομμάτων αν θέλετε. Η σύμβαση κόμματος – ψηφοφόρου που επικυρωνόταν στη βάση των υλικών υποσχέσεων και της υλοποίησης αυτών, έχει πλέον κλονιστεί σε βαθμό ακύρωσης. Ας κάνουμε μια κλασική υπόθεση. Έστω ότι το κόμμα είναι σκατό και οι ψηφοφόροι μύγες. Μάνι μάνι βγάζουμε δύο πρώτα συμπεράσματα. Πρώτον. Το πολύ μαζεμένο σκατό κάνει κάτι μύγες τέρατα. Δεύτερον. Όσο και να ‘ναι το σκατό, οι μύγες θα ‘ναι πάντα περισσότερες. Οι μύγες τέρατα είναι οι συντεχνίες, οι επαγγελματικές συμμορίες, τα blocks… πως να το πούμε… όλες εκείνες οι ομάδες συμφερόντων που για δεκαετίες συσπειρώνονταν γύρω από ένα κόμμα που εξυπηρετούσε τους σκοπούς τους. Οι υπόλοιπες μύγες είναι οι “απλοί άνθρωποι”, οι “ψηφοφόροι της διπλανής πόρτας”. Ο Γιάννης, ιδιοκτήτης γνωστής χασαποταβέρνας, ο Μάκης με τ’ άνεργα πτυχιούχα παιδιά του, η Βάσω η συμβασιούχος του δημοσίου κλπ. Καλοί άνθρωποι, κακοί άνθρωποι, μαλάκες, ελπιδοφόροι, κουτοπόνηροι, χαζοί, αφεντικά, εργάτες, γενικά πολλοί κι απ’ όλα. Άντε και κάποιοι ξεχασμένοι ιδεολόγοι.

Έστω ότι με το σκατό παρομοιάζουμε τις απολαβές σε έναν δυσκοίλιο ελληνικό καπιταλισμό. Πόσα να βγάλει ένας κώλος που πονεί; Σίγουρα όχι τόσα, ώστε να έχει όλες τις μύγες χορτάτες. Η συσσώρευση σε δύο βόθρους (κόμματα εξουσίας) είναι πια ανέφικτη και αντιπαραγωγική. Γι’ αυτό και ο καπιταλισμός έφτιαξε την πρόσφατη κοινοβουλευτική αποχέτευση, όπου κάθε σκατό κι η μύγα του, άλλα όλα στην ίδια θάλασσα καταλήγουν. Έτσι, διάφορες μύγες χάθηκαν στα φρεάτια, κάποιες μύγες τέρατα αδυνάτισαν, οι άλλες βρήκαν εναλλακτικές οδούς προς τον κώλο και οι πολλές απλά ατενίζουν τα σκατά με βουρκωμένα μάτια , “αδικημένες από τη ζωή”, γεμάτες “οργή” και “θλίψη”, προδομένες, περιμένοντας την Κυριακή των εκλογών για να τιμωρήσουν… κάτι, κάποιον, κάπου, κάπως. Ποιά είναι τα άλλα δυο συμπεράσματα; Πρώτον. Οι μύγες, ως νεκροφάγοι, κρατούν σε ισορροπία το όλο σύστημα (πέρα απ’ τις αχόρταγες που θέλουν και τον κώλο). Δεύτερον. Όσο και να μην το βρίσκει, η μύγα πάντα το σκατό θα ψάχνει. Δηλαδή. Η κρίση εκπροσώπησης, σαν κρίση των κομμάτων, σαν αδυναμία μαζικής εξυπηρέτησης υλικών απαιτήσεων των απο κάτω, είναι κρίση μορφής και δεν συνεπάγεται αυτόματα κρίση της ίδιας της δομής. Η κοινοβουλευτική δημοκρατία, σαν μορφή του καπιταλισμού και ο ίδιος ο καπιταλισμός συνεχίζουν να βρίσκονται στο απειρόβλητο, έξω από την σφαίρα της κριτικής, ταΐζοντας τους υπηκόους με βλακεία, κυνισμό και αερολογίες σε έναν μεταφυσικό κόσμο θεαμάτων και φευδών αναπαραστάσεων. Σε έναν κόσμο, όπου το “όλοι εναντίον όλων”, το “να γίνει μακελειό”, το “φέρτε τα λιοντάρια” κλπ. αποτελούν εκφάνσεις μιας ολοένα και μεγαλύτερης κοινωνικής στροφής προς τα δεξιά. Είναι αλήθεια. Η ελληνική κοινωνία μοιάζει όλο και περισσότερο με εκπομπή του Στέφανου Χίου. Δεν το κρύβει. Θέλει Τράγκα. Επικροτεί όλα αυτά που δεν τη φέρνουν προ των ευθυνών της, διψά για όλα εκείνα που καθαγιάζουν το φασισμό της.

Είναι πράγματι πολύ δύσκολο να απαγκιστρωθεί κανείς από τον ατομισμό, τις αυταπάτες και τη βλακεία. Πόσο δε να ενταχθεί σε μια ανώτερη υπόθεση που απαιτεί συλλογική αντίληψη. Ταξικός ανταγωνισμός χωρίς μυαλά, είναι πνιγμένος που πιάνεται από τα μαλλιά του. Για όλα τ’ άλλα, υπάρχουν ακόμη ψηφοφάρμακα. Αλλά σ’ αυτόν τον τόπο, όταν μιλά η λογική, γαϊδούρια κλάνουν.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.