Χρονικό της κατάληψης του server του εκπα

Στα πλαίσια της γενικότερης σαπίλας όσον αφορά τις φοιτητικές κινητοποιήσεις, η συγκεκριμένη κατάληψη, έστω και για λίγο, αποτέλεσε ένα ενθαρρυντικό παράδειγμα.
Η όλη ιστορία ξεκίνησε από κάποιους ανθρώπους που δραστηριοποιούνται πολιτικά στις σχολές θετικών επιστημών. Η συνέλευση που σχηματίστηκε απαρτιζόταν κυρίως από φοιτητές και κάποιους εργαζόμενους των σχολών αυτών και θεώρησε από την αρχή πως έπρεπε να συλλογικοποιήσει και να οργανώσει τον αγώνα ενάντια στις εφαρμογές του νόμου πλαίσιο. Έφτασε, λοιπόν, όπως ήταν φυσικό, αντιμέτωπη με το αλώβητο των ηλεκτρονικών διαδικασιών. Η λύση που βρήκε σαν απάντηση στην ηλεκτρονική ψηφοφορία ήταν η κατάληψη του κτηρίου όπου βρίσκεται ο κεντρικός server του εκπα και η αποσύνδεσή του –απλά πράγματα. Αν και, όπως εξελίχτηκαν τα πράγματα, μιας και η κατάληψη έληξε πριν την ώρα της, δε θα μάθουμε ποτέ αν η ιδέα θα πετύχαινε τον στόχο της, η εμπειρία από μόνη της ήταν αρκετά διδακτική σχετικά με όσα συζητάμε εδώ.

Η έλλειψη συμμετοχής σε τέτοιου είδους διαδικασίες είναι πια γνωστή υπόθεση, αλλά αξίζει να σημειωθεί πως, στη διάρκεια της κατάληψης, η παρουσία των αριστερών παρατάξεων ήταν επίσης κάτι περισσότερο από διακριτική. Θες λόγω πολυτεχνείου, θες λόγω τεμπελιάς, θες λόγω βολέματος σε εκ του ασφαλούς δράσεις, θες επειδή δεν είχαν ηγεμονικό ρόλο στις διαδικασίες λήψης των αποφάσεων; Όπως και να έχει, πέρα από την συνέλευση όπου πάρθηκε η τελική απόφαση για την λήξη της κατάληψης, όπου και ήταν φυσικά πολλοί περισσότεροι ώστε να διασφαλίσουν πως κανείς άλλος δε θα παίζει μπάλα σε δικά τους χωράφια, η παρουσία τους ήταν μικρή, συγκριτικά με τις δηλωμένες τους δυνάμεις μέσα στα πανεπιστήμια. Μια άλλη απουσία, η οποία πρέπει να σημειωθεί, είναι αυτή των φίλων μας των καθηγητών, οι οποίοι πέρα από σχεδόν μηδαμινές περιπτώσεις, είχαν καλύτερα πράγματα να κάνουν εκείνες τις μέρες.

Έχει αξία να σημειώσουμε εδώ και τα επιχειρήματα που ακούστηκαν κατά την διάρκεια αυτής της συνέλευσης από τις παρατάξεις, κυρίως της εαακ και της αρεν. Το πρώτο και καλύτερο ήταν αυτό, που, εν είδει πανηγυρισμού και όχι τόσο σαν επιχείρημα γι’ αυτό που θα πρότειναν στην συνέχεια, έλεγε κοντολογίς ότι μπράβο σου/μας νεολαιίστικο φοιτητικό κίνημα που μέχρι τώρα πέτυχες/αμε πολλά. Οπότε, αφού έχουμε πετύχει –τώρα το τι έχουμε πετύχει δεν προσδιορίστηκε ποτέ- δεν χρειάζεται και να υπερβάλουμε. Στην συνέχεια, ακούστηκε μια τοποθέτηση ενός τύπου, ο οποίος ήρθε να διαπραγματευτεί για το αν θα μπορούσε η κατάληψη να δει με έναν τρόπο το πρόβλημα που είχε δημιουργηθεί με τα νοσοκομεία. Ισχυριζόταν, μάλιστα, πως μπορούσε να το αναλάβει ο ίδιος. Αν και αυτό δεν μπορεί να χρεωθεί στους αριστερούς, το σίγουρο είναι πως στην γενικότερη ατμόσφαιρα είχε προστεθεί και μια έξτρα ανησυχία για τις παράπλευρες συνέπειες της κατάληψης. Μετά από αυτά, έγινε και η πρόταση που έλεγε πως η κατάληψη έπρεπε να τελειώσει και να μην συνεχιστεί μέχρι την παράταση που είχε δοθεί στην ψηφοφορία των συμβουλίων. Και έπρεπε να τελειώσει γιατί, πέρα όσων είχαν ακουστεί ήδη, έτσι κι αλλιώς η ψηφοφορία συνεχιζόταν, άσχετα με την κατάληψη. Γιατί εκείνες τις μέρες ήταν και ο άγιος Πολυτεχνείος και η συμμετοχή σε αυτή την γιορτή κρινόταν σημαντικότερη. Γιατί μια κατάληψη δεν είναι κοινωνική, αρά καλύτερα να τη λήξουμε. Και αφού η συνέχιση της είναι ανούσια, ποιος ο λόγος να παίξουμε τον κώλο μας ρισκάροντας την παρέμβαση μπάτσων; Ας μην ξεχνάμε και το άσυλο, δεν πρέπει να τους δώσουμε την ευκαιρία να το καταπατήσουν!

Σε όλες αυτές τις αερολογίες, όσοι και όσες ζητούσαν την συνέχιση της κατάληψης, απάντησαν πως “όχι, φίλτατοι αριστεροί, η πραγματικότητα δεν είναι καθόλου έτσι. Η αλήθεια είναι πως δεν έχουμε πετύχει τίποτα, ούτε τώρα, ούτε στις καταλήψεις του προηγούμενου Σεπτέμβρη, ούτε στο διάστημα πριν από αυτές, όταν όλα αυτά που ζούμε για εσάς ήταν μια ακραία πιθανότητα. Κανένα μεγαλειώδες φοιτητικό κίνημα δεν δημιουργήθηκε, ούτε και ριζοσπαστικοποιήθηκε μέσα σε αυτό το διάστημα, και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από την συμμετοχή στο συγκεκριμένο εγχείρημα, αλλά και από την εικόνα που υπάρχει στις επιμέρους σχολές”. Παρουσιάστηκε, μάλιστα, και η ανακοίνωση του σωματείου ενός από τα νοσοκομεία από αυτά τα οποία είχαν πρόβλημα, η οποία διευκρίνιζε πως η κατάσταση δεν ήταν σε καμία περίπτωση τόσο άσχημη όσο περιγραφόταν και πως οι ηλεκτρονικές συνταγογραφήσεις μπορούσαν στην ανάγκη να γίνονται και χειρόγραφα. Δεν θα πέθαινε, λοιπόν, κανείς εξαιτίας της κατάληψης. Κάλεσαν επίσης τους αριστερούς να παρουσιάσουν ποιες ήταν τελικά αυτές οι πηγές που τους υπαγόρευαν πως η ψηφοφορία συνεχίζεται και μάλιστα κανονικά, την στιγμή που δίνεται και άλλη παράταση. Γιατί οι καθηγητές αυτοί, εδώ και δυο μέρες, δεν έχουν έρθει να μας μεταφέρουν αυτές τις πληροφορίες. Να σημειωθεί πως σε αυτό το αντεπιχείρημα σιώπησαν επανειλημμένα. Φαίνεται πως οι πηγές τους ήταν τα ίδια καθεστωτικά μέσα τα οποία, από την πρώτη στιγμή, μιλούσαν για κουκουλοφόρους που βανδαλίζουν το πανεπιστήμιο. Εργαζόμενοι και άλλοι φοιτητές τους απάντησαν, επίσης, πως “εμείς δεν κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας. Ξέραμε από την αρχή πως αυτό που κάνουμε είναι σαμποτάζ σε ένα από τα πιο νευραλγικά σημεία του ΕΚΠΑ, όπως και ότι οι αντιδράσεις θα είναι έντονες. Η αξία, λοιπόν, της κατάληψης είναι μεγάλη, ακόμη και εάν τα ίδια τα συμβούλια συνεχίζονται. Ο αγώνας είναι εδώ και τώρα και όχι στα πάρτι για το πολυτεχνείο του τότε. Έτσι υπερασπιζόμαστε το άσυλο, αξιοποιώντας το, για να καταγγείλουμε, όχι μόνο τα συμβούλια διοίκησης, αλλά και τα ιδιωτικά συμφέροντα που υπήρχαν σε αυτό και πριν αρχίσει να γίνεται λόγος για ιδιωτικοποίηση, όπως είναι τα ερευνητικά προγράμματα προς όφελος του στρατού και οι διάφορες εργολαβίες”.

Η μεταφορά του τι ειπώθηκε είναι κάπως ελεύθερη, αλλά αυτή είναι σίγουρα η γενική ιδέα όσων ακούστηκαν. Πέρα όμως από τα κομματόσκυλα, υπήρχαν και μερικές σημαντικές παρουσίες. Παράλληλα με τη στήριξη διάφορων στεκιών και καταλήψεων χώρων του πανεπιστημίου, υπήρχαν και μη οργανωμένοι φοιτητές, καθώς και αρκετοί εργαζόμενοι, οι οποίοι στην συγκεκριμένη συνέλευση στήριζαν την συνέχιση της κατάληψης. Τελικά, δεν υπερίσχυσαν, καθώς το σώμα της συνέλευσης επέλεξε να ακολουθήσει ως πιο δυναμική κινητοποίηση τον εορτασμό του πολυτεχνείου έναντι της συνέχισης της κατάληψης. Οι εξ αριστερών φύλακες της κοινωνικής ειρήνης έκαναν για άλλη μια φορά σωστά την δουλειά τους.

Μπορεί, λοιπόν, η κατάληψη να έληξε κάπως άδοξα και τα συμβούλια να μη ματαιώθηκαν, αλλά, έτσι και αλλιώς, αυτό δεν ήταν κάτι το μη αναμενόμενο. Το ενθαρρυντικό είναι ότι φάνηκε πως υπάρχει μια τάση, έστω και μικρή, η οποία προσπαθεί να συλλογικοποιήσει τις αρνήσεις της κόντρα στις φιλολογίες της αριστεράς. Είναι στοίχημα αν αυτός ο κόσμος θα ξαναβρεθεί με ένα τρόπο ώστε να μπορέσει να αναβαθμίσει το πολιτικό περιεχόμενο αυτών των δράσεων

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>