Harlem Shake: η δύναμη του θεάματος

Λήψη πρώτη: μια καθημερινή σκηνή μέσα σε ένα γραφείο, ένα σιδηροδρομικό σταθμό, ένα στρατόπεδο, ένα παιδικό δωμάτιο, δεν έχει σημασία που. Όλα κυλάνε ρολόι, ο καθένας κάνει τη δουλειά του, εκτός από έναν καραγκιόζη που χορεύει στην μέση του πλάνου, ανάμεσα απ’ όλους και κανείς δεν του δίνει σημασία. Συνήθως φοράει κάτι ασυνήθιστο, μια μάσκα, μια περίεργη στολή, ένα χαρτόκουτο στο κεφάλι… φήμες λένε ότι πρώτη φορά παίχτηκε απλά με ένα κράνος.

Λήψη δεύτερη (απ’ την ίδια θέση): μόλις η εισαγωγή απ’ το ηλίθιο μπιτάκι που ακούγεται τελειώσει, όλοι όσοι βρίσκονται γύρω του (και ακόμη περισσότεροι) εμφανίζονται να χορεύουν όλοι μαζί, ντυμένοι εξίσου αλλοπρόσαλλα. Η ακρότητα μέσα σε μια στιγμή έχει κυριεύσει τους πάντες και έχει φυτέψει στη ρουτίνα την πιο μεγάλη φαντασίωση εφηβικού πάρτυ.

Αυτό πάνω κάτω περιγράφουν τα διάρκειας μισού λεπτού βιντεάκια Harlem Shake που έχουν κατακλύσει το τελευταίο διάστημα το internet και που πρόσφατα έφτασαν και στα μέρη μας. Κάπως έτσι στις 23 του Φλεβάρη 3.000 με 4.000 άνθρωποι (σύμφωνα με τους διοργανωτές) βρέθηκαν στο Θησείο για να συμμετάσχουν στα γυρίσματα του Harlem Shake Athens.

Ντάξει τα νούμερα είναι μέρος του κόλπου, αλλά δεν παύει ένα μεγάλο κομμάτι του κόσμου να κατέβηκε μέχρι το Θησείο, να υπέμεινε τις προετοιμασίες του γυρίσματος, μόνο και μόνο για να αποκτήσει και η Αθήνα τα 34 δευτερόλεπτα που της αναλογούν από τον κόσμο του θεάματος. Αν κρίνουμε βέβαια και από τα σχόλια σε youtube, facebook κλπ πολλών παρευρισκόμενων, του τύπου «δεν είχε πλάκα», «είχε πολύ στριμωξίδι» κ.α. υπήρχαν και αυτοί που πιάστηκαν κορόιδο καθώς νόμιζαν ότι θα νοιώσουν λίγο από το hype που αναπαρίσταται.

Το πραγματικό νόημα βέβαια δε βρίσκεται στη διασκέδαση καθ’ εαυτή, αλλά στην αναπαράστασή της. Στο να πας μετά στο σπίτι σου, να δεις το βιντεάκι που συμμετείχες και να αρχίσεις να μετράς like, να γράφεις comment «ήμουν κι εγώ εκεί», «ήταν τρομερά» μέχρι να το πιστέψεις κανονικά. Γιατί εκεί βρίσκεται η ουσία του θεάματος. Το γεγονός παύει να έχει υπόσταση σαν τέτοιο, αν δεν αναπνεύσει μέσα στον κόσμο των social media. Όλα τα υπόλοιπα είναι κατάλοιπα μιας σχεδόν ξεχασμένης εποχής. Κι ας επιμένουν κάποιοι να γκρινιάζουν ότι δεν πέρασαν καλά…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *