Θεοί της καταστολής

Αύγουστος
Οι παραλίες ασφυκτιούν απ’ τα στερνά μπάνια, ο πειραιάς τιγκάρει στην κόρνα, και κάποιοι καταριούνται το τέλος του καλοκαιριού./Όχι. Αυτό το κείμενο δε μιλάει για το πόσο γρήγορα τελειώνουν τα πρωτοκοσμικά μας καλοκαίρια, με μια εσάνς θλίψης και μια στάλα ενοχής. Μιλάει για έναν πόλεμο ακατάπαυστο, που εκτυλίσσεται χειμώνα-καλοκαίρι. Μιλάει για θεότητες που ξαμολιούνται στο δρόμο και ρημάζουν ζωές./ _Τον Αύγουστο, κάποιος τέτοιος – τάχα μου δήθεν – φιλόξενος θεός θα γιορτάσει τα γενέθλια του. Ο Ξένιος Δίας κλείνει ένα χρόνο κατά τη διάρκεια του οποίου μπάτσοι και σιωπηλοί πιστοί φέρνουν εις πέρας το θεϊκό του έργο στο κέντρο της πόλης. “Σκουπίζουν” σκουρόχρωμους “άπιστους”, και τους οδηγούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης ανά την επικράτεια.

_Από τον Απρίλη, δίπλα του στέκεται μια ακόμη μυθική φιγούρα, αυτή της θέτιδας. Η θέτιδα απέτυχε να καταστήσει το γιό της αχιλλέα αθάνατο και γυρνά τσαντισμένη την πόλη, φορώντας μπλε και οδηγώντας περιπολικό. Μαζεύει τοξικοεξαρτημένους οδηγώντας τους κι αυτούς με τη σειρά τους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.

 

Κοινωνικές ευαισθησίες στη λιακάδα

Οι τοξικόεξαρτημένοι ανήκουν στις λεγόμενες “ευαίσθητες κοινωνικές ομάδες”. Τους καλούς καιρούς υπήρχαν φράγκα και γενικώς περιθώρια για να συντηρηθούν τέτοιες ευαισθησίες, τόσο από το κράτος όσο και από την κοινωνία, με μπόλικο ανθρωπισμό και φιλανθρωπία. Όσο η κρίση βαθαίνει και με την ολική εγκατάλειψη της δημόσιας υγείας και πρόνοιας από το κράτος, οι φορείς που ήταν άλλοτε υπεύθυνοι για τη διαχείριση τέτοιων ευαισθησιών υπολειτουργούν, αν δεν κλείνουν, και τα υποκείμενα αυτά μένουν ορφανά και αφήνονται στη μοίρα τους. Στην περίπτωση του τοξικοεξαρτημένου, αυτός έχει πάψει από καιρό να αποτελεί ζήτημα που αφορά την κοινωνία. Ενώ η ιστορία του μπορεί να είναι κοντινή σε πολλές οικογένειες, ενώ είναι κοινή ιστορία πίσω από κλειστές πόρτες, δεν αφορά πλέον, παρά μόνο σαν πρόβλημα, που “μολύνει” και αργοπεθαίνει στη μέση του δρόμου. Γιατί είναι παραβατικός και ως τέτοιος, έχει δαιμονοποιηθεί πλήρως.

Τη διαχείριση κάθε κοινωνικού ζητήματος αναλαμβάνει πλέον η πάντα παρούσα και ικανή δημόσια τάξη μέσω κυρίως της φιγούρας του μπάτσου. Η κρατική αυθαιρεσία οργανώνεται σε επίσημες επιχειρήσεις που αρκούνται στο να ανακοινώνονται δημόσια. Ο εγκλεισμός σε στρατόπεδα συγκέντρωσης φαίνεται να αφορά όλο και περισσότερους, σαν ένα εργαλείο για πολλές χρήσεις.

 

Μάτια που δε βλέπουνε, γρήγορα λησμονούνε

_Είναι μακάβριο, αλλά είναι αλήθεια. Το κράτος αρέσκεται στο να δίνει θεϊκά ονόματα στα πιο βάρβαρα σχέδια του. Αποκτούν έτσι μία αίσθηση επισημότητας, επικυροποιούνται στα μάτια των κατά τόπους πιστών και όχι, δεν τους κάνουν να ανατριχιάζουν. /

Τα μάτια της κοινωνίας είναι αναμφίβολα, μάτια εκπαιδευμένα στη /βαρβαρότητα-που-αφορά-άλλους. Είναι μάτια συνηθισμένα στην εικόνα της σκούπας ενάντια σε μετανάστες, στην εικόνα των μπάτσων να μαζεύουν κόσμο, να τον βάζουν σε κλούβες και να τον μεταφέρουν κάπου μακριά… /Τα μάτια της κοινωνίας είναι μάτια συνηθισμένα στην μηντιακή εικόνα των συνωστισμένων στρατοπέδων συγκέντρωσης. Είναι μάτια κενά και άτρωτα. Όχι, δε τα τρομάζει καμιά μανωλάδα. Είναι μάτια χωρίς μνήμη και περιττές απορίες./

Όταν λοιπόν κηρύχθηκε εμπρός τους η έναρξη της καινούριας επιχείρησης ‘θέτις’, /λίγο αντιλήφθηκαν τα μάτια κάτι το καινούριο, λίγο αισθάνθηκαν κάποια απουσία, λίγο αισθάνθηκαν ένα τσικ πιο πάνω στην έντασή του τον πόλεμο./ Οι μπάτσοι σκουπίζανε μεμονωμένα αλλά και μαζικά τοξικοεξαρτημένους από πιάτσες της πόλης, τους βάζανε σε περιπολικά και κλούβες και τους μεταφέρανε σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Αμυγδαλέζα και την Κόρινθο. Εκεί τους καταγράφανε και τους εξετάζανε, και μαρτυρίες λένε πως τους αφήνανε να γυρίσουν με τα πόδιαπίσω. Η επιχείρηση, που αρχικά είχε παρουσιαστεί ως επικεντρωμένη στα ναρκωτικά, ανοίχτηκε λίγο για να χωρέσει και άστεγους, μέχρι τουλάχιστον να βρεθεί και για αυτούς ένας προστάτης-θεός.

 

Αλλόκοτες όψεις

Όσοι φορείς ασχολούνται με τους τοξικοεξαρτημένους, και είναι ακόμα σε θέση να παράξουν κάποιο λόγο, μιλώντας κατά βάσει μόνοι τους απέναντι στην από καιρό πεθαμένη ‘κοινωνική ευαισθησία’, υπενθύμιζαν τα αυτονόητα. Είναι δυνατόν να μεταφέρονται τοξικοεξαρτημένοι με περιπολικά; Βάσει ποιου αδικήματος προσάγονται οι τοξικοεξαρτημένοι; Μήπως είναι λίγο έως πολύ έκνομο να μαζεύουνε οι μπάτσοι κάποιον βάσει της όψης του;

 

Και ποια είναι τέλοσπάντων αυτή η όψη;

Η όψη δεν είναι άλλη από αυτή του υποδεδειγμένου ‘αδύναμου’, του ορισμένου ως περιττού, μολυσματικού, εν δυνάμει εγκληματία φτωχού. Και αυτός δε θα λείψει σε κανέναν, γιατί απλά κανείς δεν το σηκώνει να ταυτιστεί μαζί του. Είναι ακόμη πολύ τραχιά και βαριά η όψη της φτώχειας, για να την αγκαλιάσουν τα μάτια σαν το μέλλον τους. Όμως ο πόλεμος είναι πολλά βήματα μπροστά. Τα παγκάκια των άστεγων ξηλώθηκαν από τη κλαυθμώνος, οι οροθετικές πόρνες πέρασαν 9 μήνες στη φυλακή, καθώς συνέβαιναν όλα αυτά τα στρατόπεδα συγκέντρωσης γέμιζαν μετανάστεςεργάτες. Λίγο μέναν στη μνήμη όλα αυτά, όπως εύκολα συνηθίζονταν. Τα καλοκαίρια περνάγανε το ένα μετά το άλλο.

 

Πάσχα

Οι κεντρικές οδικές αρτηρίες της πόλης έχουν ερημώσει. Τα καφέ και τα μαγαζιά είναι κλειστά και σκοτεινά, επικρατεί ησυχία.

Στις γειτονιές η εικόνα είναι τελείως διαφορετική/Μετανάστες αράζουν στους δρόμους, τα πεζοδρόμια, πηγαίνουν με τις οικογένειες τους σουπερμάρκετ, κατά πεντάδες/Τα παράθυρα των υπογείων της κυψέλης ανοίγουν διάπλατα για να υποδεχτούν τις πρώτες καλοκαιρινές ζέστες/Παιδιά κάθε χρώματος και ιστορίας παίζουν μπάλα χωρίς να τα ενοχλεί κανένα βιαστικό αυτοκίνητο.


Η π ό λ η _ μ α ς / α ν ή κ ε ι . ! /
/ κ α λ ό / κ α λ ο κ α ί ρ ι ! κ ο υ φ ά λ ε ς _ /

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>