κι αφού τη στηρίζουμε (και μας στηρίζει) ας πούμε 2 λόγια

Το εγχείρημα της «Λέσχης Κατασκόπων του 21ου Αιώνα» ξεκίνησε τον Απρίλιο του 1999, από δύο συντρόφους. Σταδιακά προστέθηκαν κι άλλοι / άλλες, ενόσω τα περιεχόμενα διευρύνονταν. Απ’ την (αρχική) ηλεκτρονική συστηματική (καθημερινή) καταλογογράφηση των περιεχομένων (άρθρων, ρεπορτάζ, ειδήσεων) των καθεστωτικών εφημερίδων στη δημιουργία βιβλιοθήκης δανειστικής• στην ηλεκτρονική αρχειοθέτηση του κινηματικού υλικού (προκηρύξεις, έντυπα, έντυπα δρόμου, αφίσες)• στις εκδόσεις• στη δημιουργία αρχείου οπτικού υλικού• στη δημιουργία info-café• στη διεξαγωγή «αντιμαθημάτων»…

Στα τέλη του 2003 (δηλαδή 4,5 χρόνια μετά την έναρξη του εγχειρήματος), η τότε ομάδα της Λέσχης, με την βοήθεια μερικών δεκάδων συντρόφων, προχώρησε στην κατάληψη ενός διωρόφου νεοκλασικού, ιδιοκτησίας του οργανισμού σχολικών κτιρίων, γνωστού με το ονομασία «οικία Σβώλου». Πράγματι, το συγκεκριμένο κτίριο (στο οποίο είχε γίνει στεγαστική κατάληψη στις αρχές της δεκαετίας του ’90 και αργότερα εγκαταλείφθηκε) ήταν το σπίτι του αριστερού κορυφαίου συνταγματολόγου (που είχε διατελέσει πρόεδρος στην «κυβέρνηση του βουνού» στη διάρκεια της εθνικής αντίστασης) Αλέξανδρου Σβώλου. Από καθαρή ιστορική σύμπτωση θα έλεγε κανείς ότι δύσκολα θα βρισκόταν συλλογικό αντιθεσμικό εγχείρημα που να ταιριάζει περισσότερο στην αγωνιστική διαδρομή, στη διάρκεια της δεκαετίας του 1940, ενός τέτοιου (πρώην) ιδιοκτήτη ακινήτου.

Ωστόσο, η σχέση της Λέσχης με την πρακτική της κατάληψης και της αξιοποίησης ενός εγκαταλειμμένου σπιτιού, δεν είναι απ’ τις συνηθισμένες – χωρίς αυτό να υποτιμάει καμία κατάληψη. Απόδειξη ότι αρκετοί, φίλοι ή χρήστες της Λέσχης, όταν είχαν μάθει την απόφαση της συνέλευσής της (για επικείμενη κατάληψη και στέγαση σ’ αυτήν του υλικού της) είχαν διατυπώσει αντιρρήσεις ή/και ανησυχία για το κατά πόσον ένα τέτοιο, μοναδικό στη συγκέντρωσή του, υλικό θα ήταν σωστό να εγκατασταθεί σε χώρο που πάντα θα κινδυνεύει από βίαιη καταστολή. Σε κάθε περίπτωση το εγχείρημα της Λέσχης πρώτα άρχισε να ωριμάζει ως τέτοιο (ως συγκέντρωση / οργάνωση υλικού και δραστηριοτήτων, σαν καταστατικές αρχές λειτουργίας, σαν κατευθύνσεις) και ύστερα αναζήτησε στέγη. Δεν προηγήθηκε η κατάληψη και ύστερα η αναζήτηση των περιεχομένων της• τα περιεχόμενα ήταν διαμορφωμένα από πριν. Και η επιλογή της κατάληψης (ενός κτιρίου που πολύ δύσκολα θα μπορούσε να αξιοποιηθεί απ’ τον ιδιοκτήτη του οσκ, λόγω της θέσης του στην πόλη και λόγω του μικρού μεγέθους του) προέκυψε εν μέρει σαν κινηματική επιλογή, και εν μέρει σαν πρακτική ανάγκη: ακόμα κι αν η ενοικίαση ενός χώρου μπορούσε να θεωρηθεί πιο ορθολογική (για το δεδομένο είδος δραστηριοτήτων), δεν υπήρχαν τα ανάλογα χρήματα• και σε κάθε περίπτωση το νοίκι θα στερούσε κρίσιμους πόρους απ’ το ίδιο το εγχείρημα.

Όσοι / όσες δεν έχουν γνωρίσει την Λέσχη από μέσα θα ήταν πολύ δύσκολο να καταλάβουν τι έχει πετύχει (και, κυρίως, με πόσο ατομικό και συλλογικό κόπο) ως σήμερα. Θα μπορούσε να αραδιάσουμε αριθμούς, αλλά από ένα σημείο και μετά ούτε αυτοί μπορούν να δείξουν το μέγεθος του εγχειρήματος. Τι σημαίνει, για παράδειγμα, δανειστική βιβλιοθήκη 4.600 τίτλων, πολιτικών και θεωρητικών βιβλίων, που είναι ηλεκτρονικά καταλογογραφημένη με λεπτομέρειες για κάθε τίτλο; Ύστερα από σχεδόν 14 χρόνια συνεχούς λειτουργίας, και παρά τις προσβολές και τις επιθέσεις που το εγχείρημα δέχτηκε τόσο «απ’ έξω» όσο και «από μέσα», η Λέσχη έμαθε καλά όλη την γκάμα των κινδύνων που απειλούν επιλογές που ξεπερνούν κατά πολύ τα συνηθισμένα. Η ίδια η αντοχή της Λέσχης στο χρόνο, χωρίς να υποχωρήσει ούτε χιλιοστό απ’ τις καταστατικές της αρχές, είναι ένα επίτευγμα ίσως ακόμα μεγαλύτερο απ’ τον τεράστιο όγκο υλικού που έχει συγκεντρώσει (και συνεχίζει να συγκεντρώνει) και διαχειρίζεται προς την εξυπηρέτηση αποκλειστικά κινηματικών σκοπών.

Στις αρχές της χρονιάς η Λέσχη δέχτηκε το δικό της μερίδιο αστυνομικής επίθεσης, μέσα στο γενικότερο σχέδιο καταστολής των καταλήψεων. Η συνέλευση της Λέσχης πρόλαβε στο παρά 1 την μήνυση / έξωση του ιδιοκτήτη, που στηριζόταν φυσικά στην παραπληροφόρηση της Κατεχάκη, και την απέτρεψε. Αλλά όταν, στη συνέχεια, επιχειρήθηκε η (για παν ενδεχόμενο και για λόγους προστασίας του) προσωρινή μεταφορά του αρχείου, η άγρυπνη αστυνομία δεν παρέλειψε να δείξει εκείνο που είχε στο μυαλό της. Έγινε (μεσημέρι της Κυριακής 20/1/13) προσαγωγή 42 συντρόφων και συντροφισσών και «έλεγχος» των χαρτοκιβωτίων με τα αρχεία, όπως ήταν φορτωμένα σε φορτηγό. Ευτυχώς, δεν έγινε κάποια καταστροφή υλικού.

Η συνέλευση της Λέσχης είχε, έχει και θα έχει σαν πρώτιστο καθήκον της την διαφύλαξη των περιεχομένων και των λειτουργιών του εγχειρήματος. Είναι χρέος προς τον εαυτό της, είναι χρέος προς εκείνους και εκείνες που ως τώρα εμπιστεύτηκαν στη Λέσχη προσωπικά τους αρχεία και έγιναν δωρητές υλικού, είναι επίσης χρέος προς το κίνημα και προς το μέλλον του. Κι εκείνο που ήταν πάντα η βάση της υποστήριξης προς την Λέσχη, για όποιον / όποια καταλάβαινε, το ίδιο συνεχίζει να είναι, ακόμα εντονότερα σ’ αυτούς τους ζόρικους καιρούς. Η Λέσχη διεκδικεί την χρήση του κτιρίου, και το κάνει με όρους περιεχομένων, κοινωνικής χρήσης, και αντιεμπορευματικής συλλογικής αυτοαξιοποίησης – διεκδικεί την χρήση του με την υποστήριξη συντρόφων και φίλων του εγχειρήματος.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>