Editorial, Τεύχος 11

Η ώρα περνούσε. Ο Βίκτορ Κέμμινγκς, ανίκανος να δει οτιδήποτε, σωματικά αναίσθητος, εξακολουθούσε να διατηρεί τη συνειδητότητά του. “Χαμήλωσέ μου τη θερμοκρασία” είπε. Δε μπορούσε να ακούσει τη φωνή του• Ίσως να το φαντάστηκε ότι μίλησε. Χρώματα ανέμισαν προς το μέρος του και μετά τον περικύκλωσαν. Του άρεσαν τα χρώματα. Του θύμιζαν παιδικά κραγιόνια, εκείνα που ήταν μισοζώντανα – κάποια τεχνητή μορφή ζωής. Τα χρησιμοποιούσε στο σχολείο πριν 200 χρόνια.

“Δε μπορώ να σε ναρκώσω” ακούστηκε μέσα στο κρανίο του Κέμμιγκς η φωνή του πλοίου. “Η βλάβη είναι σοβαρή. Δε μπορώ να τη διορθώσω ούτε να κάνω επισκευή. Θα διατηρήσεις τη συνείδησή σου επί δέκα χρόνια”.

Τα μισοζωντανά χρώματα όρμησαν και τον περικύκλωσαν, τώρα όμως είχαν κάτι το απειλητικό, δημιούργημα του φόβου του. “Θεέ μου” είπε. Δέκα χρόνια! Τα χρώματα σκοτείνιασαν.

Ενώ ο Βίκτορ Κέμμιγκς έμενε ξαπλωμένος παράλυτος και περιτριγυρισμένος από απειλητικές χρωματικές ανταύγειες, το πλοίο του εξήγησε τα μέτρα που σκόπευε να πάρει. Τα μέτρα αυτά δεν ήταν προϊόν δικής του απόφασης. Το πλοίο ήταν προγραμματισμένο να αναζητήσει αυτή τη λύση, αν προέκυπτε τέτοιου είδος βλάβη.

“Αυτό που θα κάνω” έφτασε στο κεφάλι του η φωνή του πλοίου, “είναι να σε τροφοδοτήσω με αισθητηριακά ερεθίσματα. Ο κίνδυνος που διατρέχεις είναι η αισθητηριακή στέρηση. Αν μείνεις συνειδητός επί δέκα χρόνια, χωρίς αισθητηριακά δεδομένα, το μυαλό σου θα διαλυθεί. Όταν φτάσουμε στο σύστημα LR4 θα είσαι φυτό.

“Και με τί σκοπεύεις να με τροφοδοτήσεις;” είπε πανικόβλητος ο Κέμμιγκς. “Τι έχεις στις τράπεζες πληροφοριών σου; Όλα τα βίντεο από τα φτηνά σήριαλ του προηγούμενου αιώνα; Προτιμώ να με ξυπνήσεις και να κόβω βόλτες”.

Δεν έχω καθόλου αέρα” είπε το πλοίο. “Ούτε τροφή. Ούτε και κανέναν να κουβεντιάσεις, αφού είναι όλοι ναρκωμένοι”.

“Μπορώ να μιλάω με σένα” είπε ο Κέμμιγκς. “Μπορούμε να παίξουμε σκάκι.

“Όχι επί δέκα χρόνια. Άκουσέ με καλά: σου είπα ότι δεν έχω ούτε τροφή ούτε αέρα. Πρέπει να μείνεις όπως είσαι… είναι η καλύτερη δυνατή λύση. Μιλάς μ’ εμένα αυτή τη στιγμή. Δε διαθέτω πολλές αποθηκευμένες πληροφορίες. Η τακτική μας για παρόμοιες καταστάσεις είναι η εξής: θα σε τροφοδοτώ με τις δικές σου ξεχασμένες αναμνήσεις δίνοντας έμφαση στις πιο ευχάριστες. Έχεις αναμνήσεις από διακόσια είκοσι χρόνια και οι περισσότερες απ’ αυτές είναι βαθιά χαραγμένες στο ασυνείδητό σου. Είναι μια καταπληκτική πηγή αισθητηριακών δεδομένων για σένα. Μη το παίρνεις κατάκαρδα. Η κατάστασή σου δεν είναι μοναδική. Εμένα δε μου έχει ξανασυμβεί, αλλά είμαι προγραμματισμένος να την αντιμετωπίσω. Ηρέμησε και δείξε μου εμπιστοσύνη. Θα φροντίσω να σου φτιάξω έναν κόσμο”.

Θα ‘πρεπε να με είχαν προειδοποιήσει”, είπε ο Κέμμιγκς, “πριν να μεταναστεύσω”.

“Ηρέμησε” είπε το πλοίο

Προσπάθησε να ηρεμήσει, ήταν όμως τρομοκρατημένος. Θεωρητικά θα έπρεπε να είχε χάσει κάθε συνείδηση μέσα στη κρυονική νάρκη και να ξυπνήσει μισό λεπτό αργότερα στο αστέρι του προορισμού του – ή μάλλον στον πλανήτη, στον πλανήτη-αποικία αυτού του άστρου. Όλος ο κόσμος μέσα στο πλοίο ήταν βυθισμένος στην πλήρη αναισθησία, μόνον αυτός διέφερε, σα να τον είχε χτυπήσει για άγνωστους λόγους ένα κακό κάρμα. Και το χειρότερο απ’ όλα ήταν πως έπρεπε να εξαρτιέται απόλυτα από την καλή θέληση του πλοίου. Τι θα γινόταν αν αποφάσιζε να τον τροφοδοτεί με τέρατα; Το πλοίο ήταν σε θέση να τον τρομοκρατεί επί δέκα χρόνια – δέκα αντικειμενικά χρόνια και γύρευε πόσα από υποκειμενική άποψη. Βρισκόταν στην απόλυτη εξουσία του πλοίου, αυτή ήταν η αλήθεια. Άραγε να τις γλεντούσαν αυτές τις καταστάσεις τα διαστρικά πλοία;

Απόσπασμα απ’ το διήγημα του Philip K. Dick “Ελπίζω να φτάσω σύντομα”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>