Editorial, Τεύχος 11

Η ώρα περνούσε. Ο Βίκτορ Κέμμινγκς, ανίκανος να δει οτιδήποτε, σωματικά αναίσθητος, εξακολουθούσε να διατηρεί τη συνειδητότητά του. “Χαμήλωσέ μου τη θερμοκρασία” είπε. Δε μπορούσε να ακούσει τη φωνή του• Ίσως να το φαντάστηκε ότι μίλησε. Χρώματα ανέμισαν προς το μέρος του και μετά τον περικύκλωσαν. Του άρεσαν τα χρώματα. Ανάγνωση υπολοίπου

Θα ‘ρθει καιρός.

Θα ‘ρθεί καιρός που θ’ αλλάξουν τα πράματα. Να το θυμάσαι μαρία. Θυμάσαι μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη – μη βλέπεις εμένα – μην κλαις. Εσύ είσ’ η ελπίδα άκου θά ‘ρθει καιρός που τα παιδιά θα διαλέγουνε γονιούς δε θα βγαίνουν στην τύχη Ανάγνωση υπολοίπου

Μήπως έχουμε κάψει φλάντζα;

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος αποτελούσε ανέκαθεν άγνωστη έννοια για τον άνθρωπο. Ή τέλος πάντων το μέσο άνθρωπο. Ο τρόπος με τον οποίο αυτός λειτουργεί (όταν λειτουργεί..) είναι κάτι που μάλλον δεν θα αντιληφθούμε ποτέ (εμείς οι κοινοί θνητοί). Η ανάγνωση λοιπόν αυτού, γίνονταν και γίνεται πάντα με βάση τα χαρακτηριστικά της Ανάγνωση υπολοίπου

Editorial, τεύχος 10

Όταν γεννήθηκε οι άνθρωποι άκουγαν μια μουσική που δεν την έπαιζε ποτέ το ραδιόφωνο. Στο πανηγύρι του χωριού στεκόντουσαν αμήχανες με τη Βάνα, παρακολουθούσαν την τραγουδίστρια στο πρόχειρο πάλκο να τραγουδάει λόγια που πέρναγαν μέσα τους, και τις έκαναν να αισθάνονται παράξενα, τις αναστάτωναν. Τί ήταν αυτή η μουσική, από Ανάγνωση υπολοίπου

Επαναφορά

Μείνε λίγο ακόμα μαζί μου. Μην κοιμηθείς ακόμα. Κι εγώ θα σου δώσω δυο τζούρες απ’ το τσιγάρο μου. Ακόμα δεν έχει ξημερώσει. Και δε θέλω να κλείσω τα μάτια μου. Γιατί ποιος ξέρει πότε θα σε ξαναδώ. Και έχω να σου πω… Για το πως ήρθα μέχρι εδώ. Ήταν Ανάγνωση υπολοίπου

Editorial, Τεύχος 8

στο μεταξύ είχε καλοκαιριάσει και ετοιμαζόμασταν είχε καλοκαιριάσει και ετοιμαζόμασταν να φύγουμε παρέα για διακοπές πηγαίναμε στο νότο στη θάλασσα με τα αμάξια θα σταματούσαμε τυχαία στα μέρη θα μέναμε εκεί όσο θέλαμε και ύστερα θα φεύγαμε πάλι για άλλα μέρη γνωρίσαμε κι άλλον κόσμο σαν κι εμάς άλλους συντρόφους Ανάγνωση υπολοίπου

Για άλλο ένα πτυχίο, για άλλη μια συντριβή…

Αυτόματες επιλογές, το πρώτο πτυχίο και μια καταρρέουσα επιχειρηματολογία Όταν είσαι μικρός, όταν αρχίζεις να αφήνεις μία-μία τις τάξεις πίσω σου και να πηδάς από τη μια εκπαιδευτική βαθμίδα στην άλλη -πρώτα δημοτικό, έπειτα γυμνάσιο και μετά λύκειο-, όλα μοιάζουν κάπως αυτόματα, αυτονόητα. Ότι πρέπει να ανεβαίνεις. Ίσως μόνο διάφοροι Ανάγνωση υπολοίπου

Πτυχίο; Όχι, ευχαριστώ.

Καλοκαίρι 3ης λυκείου, 2005. Προ κρίσης. Κάπου ανάμεσα στις πρώτες διακοπές με φίλους και στις καθιερωμένες διακοπές με γονείς. Ίσα που έχεις προλάβει να πάρεις μια ανάσα για να σκεφτείς τί αφήνεις πίσω -δώδεκα χρόνια πρωινού ξυπνήματος, αυστηρού ωραρίου, σχολικής πειθαρχίας, γονεϊκής πίεσης, πολύωρου διαβάσματος, περιορισμένου ελεύθερου χρόνου.. Δώδεκα χρόνια, Ανάγνωση υπολοίπου

Μαστορική

Κόβει πολύ προσεκτικά στην πριονοκορδέλα. Προωθεί το ξύλο πιέζοντας όσο χρειάζεται για να μην καταστρέψει το μηχάνημα ή τα χέρια της. Το μέταλλο δεν αστειεύεται με τα δάχτυλα. Από τη μυρωδιά της κοπής επαληθεύει αυτό που ήδη ξέρει, ότι το ξύλο είναι καστανιά. Και επιπλέον ότι είναι αρκετά ξερό κομμάτι, Ανάγνωση υπολοίπου