Όργανα (της τάξης) στα σκαλιά της νομικής με σκοπό την "φύλαξη" των μεταναστών απεργών πείνας
Όργανα (της τάξης) στα σκαλιά της νομικής με σκοπό την “φύλαξη” των μεταναστών απεργών πείνας

Τι μπορεί να σημαίνει η νομική κατάργηση του ασύλου; Αν θεωρήσουμε το άσυλο ως έναν από τους λίγους μέχρι τώρα προστατευμένους (από τη δημόσια δύναμη) χώρους, τότε η ρύθμιση αυτή θα μπορούσε να αποβεί καταστροφική. Θα σήμαινε ίσως την πλήρη αδυναμία άρθρωσης οποιουδήποτε αντι-λόγου μέσα στα πανεπιστήμια, θα σήμαινε το τέλος διάφορων εξωθεσμικών εγχειρημάτων που κινούνται μέσα σε αυτά. Το ζήτημα για εμάς είναι να εντοπίσουμε από ποιον προστατεύεται μέχρι τώρα. Είναι ο νόμος που του επιτρέπει να παίρνει έναν τέτοιο χαρακτήρα άβατου ή είναι η κατάσταση και οι συσχετισμοί μέσα στα ιδρύματα που έχουν κατά καιρούς διαμορφώσει τα όρια και τα χαρακτηριστικά του ασύλου;

Πριν όμως μιλήσουμε για το τι σημαίνει στην πράξη αυτή η αλλαγή του νόμου καλό θα ήταν να δούμε πως οδηγήθηκε η κατάσταση μέχρι εδώ. Ποιο ήταν το τελευταίο περιστατικό μιας ιστορικής συνέχειας που έκανε περισσότερο προφανές από ποτέ ότι, με άσυλο ή χωρίς, το κράτος είναι σε θέση να κάνει ό,τι θέλει αν δεν υπάρξουν κάποιοι να βρεθούν έμπρακτα απέναντί του. Από αυτή τη διήγηση δε θα μπορούσε να λείπει ο διωγμός των 300 μεταναστών απεργών πείνας από τη νομική τον περασμένο γενάρη. Δε θα μπορούσε γιατί αποτέλεσε το τελευταίο και μάλλον το μεγαλύτερο καρφί στο φέρετρο του πανεπιστημιακού ασύλου. Εκείνη τη νύχτα που το άσυλο των πανεπιστημιακών χώρων θα μπορούσε να φανεί πιο χρήσιμο από ποτέ, οι φοιτητές και οι μηχανισμοί τους το παρέδωσαν οικειοθελώς στην αστυνομία, πετώντας εκτός αυτούς που δε χωρούσαν. Εκείνη τη νύχτα πούλησαν τους μετανάστες εργάτες –για τους οποίους θα είχε νόημα υλικά και ταξικά ίσως περισσότερο από ποτέ το άσυλο– και φωνάχτηκε με ένα μεγάλο στόμα ότι τα πανεπιστήμια δεν έχουν άλλο λόγο ύπαρξης πέρα από την καθαρά ακαδημαϊκή τους λειτουργία.

Με αφορμή (και) αυτό το κομβικό περιστατικό νομίζουμε ότι η ιστορία έχει δείξει πλέον ξεκάθαρα ότι κανένας νόμος δε σώζει το άσυλο. Αυτό μόνο που θα μπορούσε ίσως να του δώσει ένα νόημα είναι ο πλούτος των εγχειρημάτων εντός των πανεπιστημίων, η αποφασιστικότητα, η μαχητικότητα και η κοινωνικότητα όσων κινούνται καθημερινά μέσα σε αυτό. Καμία ασυλία δεν έχει νόημα αν λείπουν συστηματικά αυτοί που θα τη στηρίξουν. Κανένα κατειλημμένο πανεπιστήμιο δεν μπορεί να προστατευθεί από τους μπάτσους αν δεν υπάρχει από πριν η οργάνωση και η αγωνιστικότητα των καταληψιών. Κάθε αντίθετη λογική θέτει το κράτος σε εξέχουσα θέση, ενώ ταυτόχρονα αφαιρεί το βάρος της ευθύνης από αυτούς τους οποίους πραγματικά αφορά και φαίνεται να δημιουργεί μια κατάσταση παγιωμένη και οριστική.

Από την στιγμή λοιπόν που καμία νομική κατοχύρωση δεν αποτελεί την σωτηρία του ασύλου, αυτή η τυπική κατάργησή του θα ήταν λάθος να μας φαίνεται σαν ένα τέλος εποχής ή σαν μια μη αναστρέψιμη κατάσταση. Γιατί τέτοιοι ανοιχτοί χώροι μπορούν να κερδηθούν παντού όχι μόνο μέσα στα πανεπιστήμια, αλλά μέσα στην πόλη, μέσα στα σχολεία, μέσα στις οικογένειες… Εφόσον υπάρχει πραγματική ανάγκη μπορούν να ξανακερδηθούν χώροι που δε θα χωράνε μόνο ακαδημαϊσμό, σίγουρα όμως αυτό δεν μπορεί να γίνει από απόσταση, ούτε με καταγγελίες για την αδικία, ούτε με κατάρες και κλάψες. Αν δεν είναι αποφασισμένος κανείς, αν δε διακινδυνεύσει ξανά και ξανά, αν δε δοκιμαστεί καθημερινά σε αυτόν τον αγώνα, πολύ λίγα θα καταλάβει και φυσικά πολύ λίγα θα καταφέρει να αλλάξει στην πράξη. Όπως πάντα ήταν ζήτημα ανταγωνισμού να δημιουργεί συσχετισμούς υπέρ του, έτσι είναι και τώρα, πολύ παραπάνω ίσως από κάθε φορά.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *