Ακόμα και ο πιο φανατικός οπαδός της διάλυσης του εκπαιδευτικού συστήματος, ακόμα και ο πιο φανατικός μαθητής – του – τελευταίου – θρανίου, δεν θα μπορούσε να φανταστεί στα καλύτερα όνειρά του πόσο εύκολο είναι να μπαχαλευτεί το σχολείο, απ’ την μια άκρη της φτωχής (και όχι και τόσο τίμιας) ελλάδας ως την άλλη. Κι όμως. Άμα ο μπαχαλάκιας είναι το υπουργείο, αυτό είναι παιχνιδάκι!!!

Παρά το θόρυβο όμως, το θέμα δεν είναι (ή δεν είναι μόνο) που μετά τους αγιασμούς και τα κηρύγματα φέτος δεν είχε βιβλία αλλά cd. Αυτό μπορεί να είναι πρόοδος, εξέλιξη, κάτι που ανοίγει ένα λαμπρό μέλλον βρε αδελφέ. Εμείς εδώ του game over δεν είμαστε που φωνάζουμε ότι το «παλιό εκπαιδευτικό σύστημα» έχει ψοφήσει, ότι το τρίδυμο «γραφή – ανάγνωση – απομνημόνευση» έχει ξεπεραστεί, και ότι ο καπιταλισμός εξελίσσεται τρώγοντας τα προηγούμενα δημιουργήματά του; Ε, να λοιπόν. Καταργούνται οι θέσεις διευθυντών και θα προσληφθούν djs – εντάξει δεν είναι;

Αλλά όχι. Η πραγματική κόλαση διαδραματίζεται στις γραμμές των δασκάλων και των καθηγητών. Απ’ τη μια οι συγχωνεύσεις σχολείων… Απ’ την άλλη η γενική απειλή περί απολύσεων στο «στενό» δημόσιο τομέα… Και παντού η προσπάθεια μετατόπισης του «κόστους» των σχολείων όσο πιο μακριά γίνεται απ’ το δημόσιο προϋπολογισμό… Ε, δεν είναι λίγα αυτά για όσους είχαν μάθει να ψήνουν το ψάρι στα χείλη των μαθητών και των μαθητριών, έχοντας τη δουλειά στο σχολείο βασικά σαν «δεύτερη δουλειά», και τα λοιπά και τα λοιπά…

Όλα αυτά τα χρόνια, μέσω διάφορων μηχανισμών και εκπροσωπήσεων σε διάφορα επίπεδα, το υπουργείο παιδείας ήταν μόνο εν μέρει το αφεντικό του εκπαιδευτικού συστήματος. Στο υπόλοιπο, που δεν είναι αμελητέο, αφεντικά ήταν κάτι πασκε, δακε, και λοιποί (της αριστεράς) του συνδικαλισμού. Απ’ τις αποσπάσεις και τις μεταθέσεις ως το κουκούλωμα πράξεων του κοινού ποινικού δικαίου (διότι και τέτοια συμβαίνουν εδώ κι εκεί) και ενδιάμεσα πολλά και ενδιαφέροντα ένοχα μυστικά του κλάδου, οι συνδικαλιστικοί βραχίονες του κράτους έκαναν τα κουμάντα. Και τώρα, τώρα που χάνεται το έδαφος κάτω απ’ τα πόδια πολλών, αυτοί είναι το αποκούμπι· αν και δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα μπορέσουν να εξυπηρετήσουν όλη την πελατεία τους. Πέφτει λοιπόν άγριο σπρωξίδι πίσω απ’ τις κουρτίνες.

Είναι γνωστό ποιά ήταν και είναι η σκοπιμότητα τόσο των δημοτικών όσο και των γυμνασίων: parking παιδιών. Ασφαλώς υπήρχε και υπάρχει μεταξύ του διδακτικού προσωπικού ένας αριθμός αξιοπρεπών ανθρώπων που δεν έχουν τους νεαρούς και τις νεαρές για μπελά. Αλλά είναι μια μικρή μειοψηφία, που δε θέλησε ή δεν μπόρεσε να διαχωριστεί έγκαιρα απ’ τη μεγάλη μάζα των νταβάδων / παρκαδόρων, να κερδίσει την εμπιστοσύνη των μαθητών και να σπάσει το ταμπού των «κλαδικών συμφερόντων». Γνωστή επίσης και η σκοπιμότητα των λυκείων: για να χέζονται στο τάλιρο τα φροντιστήρια. Παρά τη μαχητικότητα που δείχνει κατά καιρούς ένας αριθμός φοιτητών και φοιτητριών κατά της ιδιωτικοποίησης, η αλήθεια (ακριβή αλήθεια) είναι ότι οφείλουν την επιτυχία τους στις εισαγωγικές ακριβώς σ’ αυτήν την ιδιωτικοποίηση. Τα φροντιστήρια είναι πάντα στο απυρόβλητο, όπως στο απυρόβλητο είναι και όλοι εκείνοι οι καθηγητές (καθόλου λίγοι) των δημόσιων σχολείων που «συμπληρώνουν τον μισθό τους» (δηλαδή τον πολλαπλασιάζουν) κάνοντας το «απαγορευμένο»: ιδιαίτερα. Αλλά γι’ αυτό το τελευταίο (για να μην ακούγεται εδώ και δεκαετίες κιχ για την αληθινή ιδιωτικοποίηση) είπαμε ότι υπάρχουν άγρυπνοι φύλακες. Τα «συμφέροντα του κλάδου» και οι συνδικαλιστές του, τα όνειρα και τα συμφέροντα των οικογενειών – κι ας χάνουν οι έφηβοι και οι έφηβες τα καλύτερα χρόνια της ζωής τους…

Τώρα το (υποτίθεται) χρεωκοπημένο κράτος κόβει. Αν είχε κανείς το δημόσιο σχολείο πραγματικά σε υπόληψη, τότε θα είχε γίνει η κόλαση η ίδια πριν καν τολμήσει η όποια Διαμαντοπούλου να κάνει νόμο τις όποιες φαεινές της ιδέες. Αλλά οι μεν γονείς ήθελαν κάπου να παρκάρουν τα παιδιά τους, τους δε διδάσκοντες στην πλειοψηφία τους το μόνο που τους ένοιαζε είναι να κάνουν την ζωή τους εύκολη. Οπότε με το κλάδεμα και το τσεκούρωμα που πέφτει τώρα, εκείνο που παράγεται κυρίως είναι πανικός. Θα χαθούν οι οργανικές; Πόσες; Ποιες και ποιανών;

Εν τω μεταξύ πίσω απ’ το μάλλον γελοίο περί «βιβλίων» (οι μαθητές και οι μαθήτριες θα έπρεπε να πανηγυρίζουν για τις καθυστερήσεις!!!!) γίνονται κι άλλα χοντρά. Όπως ότι συγκεντροποιείται η διαχείριση των χρημάτων προς τα σχολεία, σε επίπεδο (καλλικρατικών) δήμων. Ως τώρα κάθε σχολείο είχε την δική του «σχολική επιτροπή». Τώρα θα υπάρχει μία για πολλά σχολεία, στην οποία όπως φαίνεται θα συμμετέχουν και «εκπρόσωποι της τοπικής κοινωνίας». Εκεί να δείτε το ατελείωτο πάρτυ, τόσο με τις μειωμένες χρηματοδοτήσεις απ’ την μεριά του κράτους, όσο και με τις τυχόν «χορηγίες»!… Εκεί να δείτε το σπρώξιμο μεταξύ σχολείων για λίγα λεφτά για χαρτιά υγείας, φωτοτυπικό χαρτί και κιμωλίες.

Τελικά, αυτό που λένε οι «ανυπάκουοι μαθητές» είναι το σωστό (διπλανή φωτογραφία). Αφού το ίδιο το κράτος ξεχαρβαλώνει ακόμα και τα προσχήματα περί «δημόσιας εκπαίδευσης», πετώντας τις βίδες της σ’ όποιον ιδιώτη και όποια επιχείρηση μπορεί να επωφεληθεί και να βγάλει κέρδος, τότε ένας λόγος παραπάνω για κλείσουν το μαγαζί οι ίδιοι οι θιγόμενοι. Αφού οι μεταρρυθμιστές είναι υπέρ της «ιδιωτικής λογικής» γιατί να μην ισχύσει θριαμβευτικά το «ο πελάτης έχει πάντα δίκιο»; Ε; Πες μας καλέ κυρία (Διαμαντοπούλου), πες μας και μη μας σκας!!!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *