Τι διάβασα προχτές στις μικρές αγγελίες και τις εφημερίδες τους! Έχουν ανοίξει online μαθήματα λέει και μας περιμένουνε! Τι λέτε ρε μαλάκες, ρε τι λέτε ρε… Μόνο με μια δόση χιούμορ μπορεί –κάποιες φορές– να αντιμετωπιστεί η βλακεία. Σαν αυτή που δημοσιεύτηκε στο άρθρο της κυριακάτικης εφημερίδας «τα νέα» στις 20 Αυγούστου. Το άρθρο ανέφερε με διθυράμβους πως οι δύο καθηγητές του Στάνφορντ, ειδήμονες σχετικά με την τεχνητή νοημοσύνη και συνεργάτες της NASA, του αμερικανικού πενταγώνου και της Google, Σεμπάστιαν Θράν (Thrun) και Πήτερ Νόρβιγκ (Norvig), πρόκειται να παραδώσουν μαθήματα σε 100.000 φοιτητές μέσω ιντερνέτ.

Το άρθρο βρίθει φετιχισμών σε βαθμό γελοιότητας. Αναπαράγοντας μάλλον τις διακηρύξεις των εμπνευστών και των εκτελεστών του συγκεκριμένου πρότζεκτ, το παρουσιάζει σαν πανάκεια· το γιατρικό για πάσα νόσο και πάσα μαλακία. Έτσι πέρα απ’ τον φερόμενο ως διακηρυγμένο στόχο των καθηγητών, αυτόν της σταυροφορίας ενάντια στην αμάθεια, «το όραμά μας είναι να αλλάξουμε τον κόσμο, φέρνοντας την εκπαίδευση σε μέρη που οι άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση στη γνώση» (αλλά έχουν πρόσβαση στο ιντερνέτ;), αναφέρεται πως πλέον ξεπερνιέται το πρόβλημα της σχέσης των πολυπληθών τμημάτων με την αποδοτικότητά τους (100.000 δεν είναι και λίγοι αλλά πάντως δεν βρίσκονται και όλοι μαζί· όσο για την αποδοτικότητα μήπως κάποιος προτρέχει;) και την απαλλαγή από σκονάκια και αντιγραφές (sic!). Ακόμα θεωρείται πως ο (ιντερνετικός) τρόπος του μαθήματος είναι τέτοιος από αναγκαιότητα και όχι από επιλογή· πως μόνο έτσι θα μπορούσε να γίνει ένα τέτοιο μάθημα με τόσους πολλούς φοιτητές. Αλήθεια; Και εμάς που μας έρχονται δυο – τρείς τρόποι ακόμη; Μόνο που αυτοί περιλαμβάνουν περισσότερους καθηγητές, περισσότερες υποδομές… περισσότερα φράγκα. Οπότε η επιλογή «όχι λεφτά απ’ το κράτος και τα αφεντικά για τη δημόσια εκπαίδευση» είναι πολιτική επιλογή κι όχι αντικειμενική αναγκαιότητα.

Και αυτά σε μια περίοδο που όλοι ασχολούνταν με το περιβόητο νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου που κεντρικό στόχο του έχει την περικοπή κρατικών δαπανών για την εκπαίδευση. Δείτε όμως, αν δυο καθηγητές μπορούν να διδάξουν 100.000 άτομα, φανταστείτε την οικονομία σε μισθούς (καθηγητές – διοίκηση – καθαριστές/ριες), υποδομές και συντήρηση. Αφήστε και το άλλο που δεν αναφέρθηκε στις πιο πάνω «θεραπείες», ούτε καταλήψεις, ούτε συνθήματα στους τοίχους. Και για να μη νομίσει κανείς ότι θα έμεναν απέξω οι υπόλοιπες εκπαιδευτικές βαθμίδες, το άρθρο αναφέρει το παράδειγμα της ακαδημίας Χαν (μηχανολόγος μηχανικός, απόφοιτος του ΜΙΤ) μέσω βιντεοδιαλέξεων στο you tube, που αφορά στο σύνολο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.

Αν όμως όλα αυτά έχουν μια τέτοια χρησιμότητα, πρέπει να επενδυθούν με ένα μανδύα σοβαρότητας, «προοδευτικών» υποσχέσεων, και αντιμετώπισης προβλημάτων σαν τα παραπάνω ή του στυλ «σεβασμός στη διαφορετική προσωπικότητα και τους διαφορετικούς χρόνους του κάθε μαθητή, εξατομικευμένη προσέγγιση».

Πέρα από αυτά, μια ιντερνετική ματιά στο παραπάνω πρότζεκτ ή στην ακαδημία Χαν (Khan), φανερώνει πως τέτοια εγχειρήματα ακολουθούν (ακόμα) κατά γράμμα την οργάνωση, ιεράρχηση, ταξινόμηση και κατανομή των γνώσεων που εφαρμόζει το μαζικό εκπαιδευτικό σύστημα στις διάφορες βαθμίδες του. Όσο για τον τρόπο διδασκαλίας; Είναι ο ίδιος με τον παραδοσιακό. Εξηγούμαστε: βιντεοσκοπημένες ή μαγνητοσκοπημένες διαλέξεις του καθηγητή, ψηφιακή αναπαράσταση του μαυροπίνακα στον υπολογιστή, με βελάκια, διαγράμματα και άλλα. Βαρετό; Μια πιστή αντιγραφή του μοντέλου της διδασκαλίας στην αίθουσα, για κατ’ οίκον χρήση στον υπολογιστή, σε μια περίοδο που τεχνολογικά είναι εφικτό το ξεπέρασμα του.

Τα αφεντικά λοιπόν ψάχνουν και πειραματίζονται. Η διαλεκτική του καπιταλισμού θα κάνει την υπόλοιπη δουλειά, τη σύγκριση, το ξεσκαρτάρισμα ώστε οι μεμονωμένες προσπάθειες να συστηματοποιηθούν. Αυτό όμως απέχει πολύ από το να τρώμε την όποια ιδεολογία μας πουλάνε.

Δε νομίζετε;

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *